Allah'ın Bütün Resmi Gördüğünü Fark Ettiğinizde

Siz de hiç oturup bir şeyin kesinlikle imkânsız olduğunu düşünüyor musunuz, oysa Allah imkânsızı, hiçbir şey olmamış gibi, gerçeğe çevirebiliyor. Hz. Nuh’u (aleyhisselam) düşünün – ona koskoca bir gemiyi inşa etmesi söylendi ve etrafta bir damla deniz bile yoktu. Bir düşünün: kuru toprakta bir gemi yapıyorsunuz, tam olarak kavrayamadığınız bir emre güveniyorsunuz ama yine de yaptı. Ve zamanı gelince, sular fışkırdı, sel karayı yuttu ve o hayal edilemez şey Allah’ın izniyle gerçek oldu. Ya da Hz. Zekeriya’yı (aleyhisselam) düşünün, iyice yaşlanmışken ve karısı da çocuk doğuramazken bir evlat için dua ediyordu. Durum ‘imkansız’ diye haykırıyordu, ama Allah ona Yahya’yı (aleyhisselam) lütfetti. Ve Hz. Yusuf (aleyhisselam) – bir kuyunun dibinden, bir hapishane hücresine, sonra da Mısır’da yükselişine. Hikayesinin bittiği gibi görünen şey, aslında daha büyük bir planın sadece bir parçasıydı. Bir de Hz. Eyyub (aleyhisselam) var, çok büyük acılar çekiyor ve Rabbine dua ediyordu. Allah onun duasını kabul etti, rahmetini geri verdi ve onu iyileştirdi. Peki neden biz kendi karmaşamıza bakıp, henüz Allah’ın bizim için yazdığını görmeden, ona ‘ümitsiz’ etiketi yapıştırıyoruz? Ben de o imkânsızın değiştiği o anı yaşadım – her zaman yalvardığım şeyi elde ettiğimden değil, sonsuza kadar dua ettiğim bir şeyden uzaklaşma cesaretini bulduğum için. Bir eş için dua ettim, teheccütte ağladım, Allah’ın onu nasip etmesini umdum. Ama işler yolunda gitmiyordu – gördüğüm saygısızlık o kadar ağırdı ki huzurumu yerle bir etti. Sonunda, beni mahvettiğini görmezden gelemeyeceğim bir noktaya geldim ve o yoldan ayrılmayı seçtim. Kolay değildi: üzerine secdeler ettiğin, gözyaşı döktüğün bir şeyden nasıl uzaklaşırsın? Allah’a tekrar tekrar istediğin birini nasıl bırakırsın? Ellerini defalarca açtığın bir şeyi artık istemeyi nasıl bırakırsın? Ama ben geri adım attım ve yavaş yavaş dünyam değişti. Huzur içime sızdı, kaybettiğimi bile bilmediğim türden bir huzur. Bir zamanlar onsuz yaşayamayacağıma yemin ettiğim şey, onsuz da yaşamayı öğrendiğim şeye dönüştü. Bu bana büyük bir şey öğretti: bazen Allah’ın değiştirdiği imkânsız şey, yalvardığınız durum değil – sizin kendi kalbiniz, sizin bağlanışınız, sizi inciten şeyi bırakma gücünüzdür. Belki de cevap her zaman tam olarak istediğimizi almamız değildir. Belki de asla onsuz hayatta kalamayacağımızı düşündüğümüz şeyi bırakacak cesaretin bize verilmesidir. Biz dua ederken sınırlı görüşümüzle bakıyoruz; Allah ise bizden gizli olanı biliyor. Biz istediğimiz kişiyi görüyoruz; Allah onun hakikatini görüyor. Biz girmek için can attığımız bir kapı görüyoruz; Allah ise onun arkasında ne olduğunu biliyor. O halde O’na güvenin. Dualarınızı etmeye devam edin, secdelerinizde ağlayın, kalbinizin özlediğini isteyin. Ama o özlemin, onsuz hayatınızın güzel olamayacağına sizi inandırmasına asla izin vermeyin. Cevabı bugün alamayabilirsiniz, hâlâ istediğiniz şey için yas tutuyor olabilirsiniz, ama kapalı bir kapıyı güçsüz bir Rab ile karıştırmayın. Allah Al-Kâdir’dir, her şeyin kontrolü O’nun elindedir. Sizin için erişilmez gibi görünen hiçbir şey O’nun için fazla büyük değildir. Ve şunu bilin: bazen mucize, sonunda peşinden koştuğunuz şeyi elde etmek değildir – bir sabah uyanıp artık mutlu olmak için ona ihtiyacınız olmadığını hissetmenizdir.