Bu Hayat Çok Ağır Geldiğinde ve Sadece Cennet Vadi Huzur Verdiğinde

SubhanAllah, şu ayete tutunuyorum: 'Şüphesiz ahiret senin için dünyadan daha hayırlıdır.' Son bir yıldır çocuğum sağlık sorunlarıyla uğraşıyor ve iki ay önce babam, ilaç komplikasyonlarından sonra-Allah rahmet eylesin-vefat etti. Bu noktada ahireti düşünmek beni ayakta tutan tek şey. Dünya o kadar boş geliyor ki. Tamamen tükenmiş ve içim paramparça. Kur'an'a yöneliyorum ve gözyaşları hemen akıyor; ne zaman yalnız kalsam ağlıyorum. Bu imtihanlar hiç bitmeyecek gibi hissediyorum. Babamı kaybetmenin acısını hayatımın geri kalanında her gün taşıyacağım. Çocuklarım büyüyecek ve bu zorluklar yüzünden anneliğin sevinçlerini kaçırdığımı hissedip geriye dönüp baktığımda korkuyorum. Eskiden anksiyete vardı, ama şimdi bu benim kaderim olduğu için derin bir hüzün var. Ve biliyorum, biliyorum, başkalarının durumu daha zor veya daha kolay-bu Allah'ın benim için takdir ettiği şey-ama çok, çok zor. Babam vefat etmeden önce hep umutluydum, kendi kendime 'İnşallah düzelecek' diyordum. O da gitmeden birkaç ay önce şöyle bir şey söylemişti: 'Benim için bitti; asla eskisi gibi olmayacağım.' Şimdi acaba bu benim için de geçerli mi diye düşünüyorum. Eğer 40 yıl daha yaşarsam, sadece daha fazla kalp kırıklığı mı olacak? Şu anki tek umudum Allah'ın rahmetinde ve ahiretin güzelliğinde, elhamdülillah.