Acı Dayanılmaz Olduğunda – İslam Ne Diyor?
Selamun Aleyküm, Şu anda gerçekten çok karanlık bir dönemden geçiyorum, ciddi bir depresyon ve hayatıma son verme düşünceleriyle mücadele ediyorum. Kendimi sürekli bir yük gibi hissediyorum, sevgiyi ancak işe yarayarak hak edebileceğimi düşünüyorum. Kaderimi (Kaderimi) kabullenmek çok zor ve en korkuncu da bu ızdırabın içinde uzun bir ömür geçirme düşüncesi. Her taraftan imtihanlarla vuruldum – ailem, zihnim, bedenim. Ruhumu öldüren ciddi cilt problemlerim var. İnsanlar "şükret, başkalarının neler çektiğini düşün" diyor ama bu benim acımı silmiyor. Ve bana "sadece daha çok dua et" dediklerinde canım acıyor, çünkü zaten imanıma olabildiğince sıkı sarılıyorum. Peygamberlerin kıssalarını biliyorum ve namazımı (Salatımı) bırakmadım, ama bazen umutsuzluk o kadar ezici oluyor ki beynim kapanıyor ve duygularım kontrolü ele alıyor. Gece gündüz, uyku ile uyanıklık arasında bile, kendimi asma düşünceleri geliyor. Aile durumum o kadar ağır ki sadece onların isimlerini duymak veya seslerini işitmek bile paniğe ve o karanlık düşüncelere yol açabiliyor. Sürekli dua ediyorum, ama dualarımın bir yere ulaşıp ulaşmadığını sorguladığım anlar oluyor. Sadece Allah'ın (c.c.) rahmetini bana göndermesini diliyorum, çünkü çok yoruldum. Her geçen gün, mücadele gücüm daha da azalıyor. Bazen gizlice ömrümün kısa olmasını umuyorum, çünkü bu acının yıllarca sürmesinden çok korkuyorum. Bunları imanımı terk ettiğim için söylemiyorum. Sadece kelimelerle anlatmanın zor olduğu şekillerde zorlanıyorum. İslam, bu seviyede bir umutsuzluğa varan bir kişiye nasıl bakar? Terapi denedim, şu anda Ruqya yapıyorum ve o duygular bastırdığında her seferinde destek arıyorum, ama zaman geçtikçe daha az yardımcı oluyor.
Bu beni çok etkiledi. "Daha çok dua et" demeleri bir tokat gibi geliyor, çünkü zaten dinine sıkı sıkı sarılmışsın. O karanlık düşünceler senin hatan değil, kardeşim. Bu bir hastalık, iman zayıflığı değil. Lütfen telefonunda bir güvenlik numarası kayıtlı olsun. Ümmet senin gibileri arıyor.