Zorlukları Sonunda Kabullenmeme ve Onlarda Huzur Bulmama Ne Yardım Etti

Ben alim değilim, sadece yaşadıklarımı paylaşıyorum. Daha gençken hayat öyle sert vurdu ki çoğu kez pes etmek istedim, 14 yaşında hatta Allah'a inanmıyormuş gibi yapmanın, O'nun bana kızgın olduğunu hissetmekten daha kolay olacağını düşündüm. İnsanlar "Allah seni sevdiği için" dediğinde nefret ederdim çünkü açıkçası bazı mücadeleler hiç sevgi dolu gelmiyordu ve bir türlü anlam veremiyordum. Sadece kendi deneyimimden bahsediyorum-kimseyi tetiklemek istemem. Hayatın her alanında zar zor ayakta kaldığımı hissediyordum. Sonra işler o kadar kötüleşti ki tamamen yalnız kaldım ve kimsenin düzeltemeyeceğini biliyordum. İşte o zaman Allah'a yöneldim. O'na şöyle konuşurdum: Gerçekten anlamıyorum, bunu kabul etmeye çalışıyorum çünkü başka seçeneğim yok ama yapamıyorum. İçimi dökerdim, sanki daha yaşlı ve bilge birine konuşur gibi, hani her şeyi düzeltebileceğini bildiğin ya da en azından yardım edebilecek bir baban olsaydı. O'na yalan söylemedim. Cidden amacını göremediğimi, bundan bir hayır çıkacağını düşünemediğimi ve en önemlisi kendimi berbat hissettiğimi, bunu hak etmediğimi düşündüğümü söyledim. Benim için değişen şey, tamamen teslim olduğumda oldu. Gerçekten, başka seçeneğim yoktu. Bıraktım ve Allah'ın halletmesini istedim çünkü artık benim yapamayacağımı biliyordu. Ve işler yavaş yavaş düzeldi. Bazen beni şaşırttı, bazen de pek şaşırtmadı. İnsanlar zorluklardan bahsederken, sanki hemen ardından 180 derece dönmen gerekir gibi oluyor ve hayatımın bazı kısımlarında bu gerçekleşti, elhamdülillah. Kur'an'ı ve Peygamberimiz Hz. Muhammed'in (s.a.v.) hikayelerini okurken, yeterince konuşulmadığını düşündüğüm bir şeyi anladım. Allah duygularımıza derinden önem veriyor. Hiçbir zaman tam teslimiyetle, hiç şüphesiz olması gerektiğini söylemedi. Bana iman et ve sabırlı ol dedi. Allah Peygamber'i o kadar teselli etti ki ve sadece "Seni sevdiğim için" demedi. Duygularını gerçekten kabul etti. Bunu fark ettiğimde, hayatımda hiç bu kadar onaylanmış hissetmemiştim. Bir keresinde bir bacımın söylediği bir şey aklıma kazındı: Zorluklarla karşılaştığında, belki onları kabul etmek ya da büyümeyi görmek zor olabilir, ama Allah'a şükretmeye çalış ve "Elhamdülillah, Allah bende ben görmediğimde bile büyüme görüyor. Allah bana, ben hâlâ kendime inanmazken inanıyor." diye düşün. Zorlama, sadece olduğun gibi söyle. O kadar çok örneğim var ki, ama bence kendin dene ve üzerine düşün. Çünkü geçmişine dönüp baktığında, her zorluk içimizde bir şeyleri değiştirdi. Belki özgüvene ihtiyacımız vardı, ya da kendimiz için ayağa kalkmaya, ya da daha şefkatli olmaya. Ve yine de zaman zaman kendine bunu hatırlatman gerekiyor. Kimse hakkında kötü konuşmak istemiyorum, ama bence bu iyi bir örnek: 19 yaşında arkadaşım vefat ettiğinde, bir kadının annesini teselli etmek için Allah'ın kızını cennette istediği için onu aldığını söylediğini duydum. İyi niyetliydi, ama bunu duyunca İslam'dan soğudum. İnsanların böyle şeyler söylemesini sevmiyorum çünkü kendimi hiç seviliyormuş gibi hissetmem. Şöyle düşünürüm, tamam o zaman ben de cennete gitmek için başka bir şey yapabilirdim, ya da bu benim suçum. Onun ölümüyle başa çıkmama yardımcı olan şey, dürüstçe ne olmuş olabileceğini bilmediğimi, geleceğinin ne tuttuğunu bilmediğimi ve Allah'ın en merhametli olduğunu kabul etmek oldu. Bu bana çok daha fazla huzur verdi. Birinin Allah'ı hatırlamasını istediğimde, O'nun rahmetini, sevgisini, affediciliğini hissettikleri zamanları düşünmelerini isterim. Bazı insanların hayatımıza nasıl girip bizi bereketlediğini. Korktuğumuz ama bir şekilde üstesinden geldiğimiz zamanları. Hepimizin, Allah'ın bize lütufta bulunduğu ve sevgisini gösterdiği anıları var. Hepsi bu. Umarım işler düzelir ve sakinlik ile teselli bulursunuz.