Sevgili Kedimi Kaybetmenin Yarattığı İçsel Çatışma: Kalbim Sorular Sorarken Allah'ın Takdirine Güvenmeye Çalışmak
Kıymetli kedimi kaybettikten sonra gerçekten çok zor bir dönemden geçiyorum. Allah'ın en iyi planlayıcı olduğuna, bize olan sevgisinin hayal edebileceğimizin ötesinde olduğuna ve kaderimizin biz doğmadan yazıldığına içtenlikle inanıyorum. Her şey-yaşamımız, ölümümüz, işlerimiz ve başımıza gelen her olay-Allah'ın bilgisi ve takdiri dahilinde. Bu inancı yüreğimin en derininde taşıyorum. Ama bir türlü aklımdan çıkaramadığım düşünce, kedimin belki de veterinerin hataları ya da durumunun yeterince ciddiye alınmaması yüzünden ölmüş olabileceği. Bu veteriner ülkemizdeki en ünlülerden biri. Kedimin durumundan çok daha kötü haldeki hayvanları kurtarmış. Oğlumu ilk kez kliniğe götürdüğümde, veteriner yakında iyileşeceğini ve durumun hayati tehlike arz etmediğini söyleyerek beni rahatlattı. Ona güvendim ve kedimin iyileşeceğine inandım. Sonra, hiç beklenmedik bir şekilde, oğlum öldü. Her şeyin nasıl bu kadar hızlı geliştiğini hâlâ anlayamıyorum. Sürekli cevaplar arıyorum, neyin yanlış gittiğini ve farklı bir şey yapılıp yapılamayacağını anlamaya çalışıyorum. O son günleri zihnimde durmadan tekrar tekrar yaşıyorum. Öğle arasında sırf onu kontrol etmek için eve koşardım. 29 Eylül 2026 Salı günü, onu gördüğümde, işten yarım gün izin alıp onu daha erken kliniğe götürmek istedim. Ama patronumun izni onaylamayacağından korktum ve zaten akşam götürebileceğimi düşündüm. Bu yüzden işe geri döndüm. Onu o akşam nihayet kliniğe götürdüğümde, durumu zaten kötüleşmişti. Ama hayati tehlike arz ettiğini fark etmemiştim. Veterinere güvendim, özellikle de oğlumun iyi olacağını söylediği için. Veteriner ona akşam saat 7:50 civarında serum taktı ve sonra duş almaya gitti. Saat 10 civarında geri döndü ve oğlumu ertesi gün ameliyat için geri getirmemi söyledi. Sürekli düşünüyorum: eğer o yarım günü alsaydım ve onu Salı günü daha erken götürseydim, belki durumu bu kadar kötüleşmeyecekti. Belki ameliyat daha erken yapılabilirdi. Belki bugün hâlâ benimle olurdu. En çok acı veren şeylerden biri, oğlumun klinikte çektiği acıları hatırlamak. Onun acısını, özellikle de kateter takılırken çığlık attığı anı sürekli düşünüyorum. Ne kadar korkmuş ve rahatsız olmuş olduğunu hayal etmek kalbimi paramparça ediyor. Onu iyileşsin, tedavi edilsin ve eve sağ salim dönsün diye oraya götürdüm. Onu kurtaracağını umduğum yerin, son günlerini geçirdiği yer olacağını hiç hayal edemezdim. Onun çektiği acıyı alamadığım için kendimi çaresiz hissediyorum. Onu bütün o acılardan koruyabilmeyi dilerdim. Bu anılar beni rahat bırakmıyor ve işlerin farklı olup olamayacağını düşünmekten kendimi alamıyorum. Bu düşünceler beni bırakmıyor çünkü benim ya da veterinerin farklı bir seçimi sonucu değiştirebilir miydi diye düşünmeden edemiyorum. Aynı zamanda kendime, Allah'ın kaderimizi çoktan yazdığını ve olması gerekenin mutlaka olacağını hatırlatıyorum. Oğlumun yaşamının ve ölümünün Allah'ın takdirinin bir parçası olduğuna inanıyorum. Yine de, bu inançla veterinerin tedavisi ve kendi kararlarımla ilgili sorularım arasında barışık olmaya çalışmakta zorlanıyorum. Allah'ın kaderine inanmanın, asla acı hissetmeyeceğim ya da sorularım olmayacağı anlamına gelmediğini biliyorum. Ama Allah'ın yazdığını kabul etmekle, oğlumun ölümünün önlenip önlenemeyeceğini merak etmek arasında bir huzur bulmakta zorlanıyorum. Onu çok özlüyorum. O günlere geri dönebilseydim, onu sıkıca tutabilseydim ve onu kurtarmak için her şeyi yapabilseydim keşke. Geçmişi değiştiremeyeceğimi biliyorum, ama kalbim hâlâ onu neden kaybettiğimi anlamama yardım edebilecek cevaplar arıyor. Lütfen benim için dua edin, Allah bana sabır versin ve bu acıyı hafifletsin. Amin. 🤲🏻
Elhamdülillah onu hayatında yaşadığın süre için. İnşallah pişmanlık zamanla hafifleyecek, ona olan sevgin o kadar açık ki.