Annemin Babama Karşı Öfkesiyle Başa Çıkmaya Çalışıyorum

Selam herkese… Küçükken babama çok bağlıydım. Üç kardeşiz, diğer ikisi anneme her zaman daha yakındı. Sonra 13 yaşıma geldiğimde, babam bizi terk etti ve yıllarca hepimiz derin bir kırgınlık hissettik. Ben şahsen dört yıl boyunca onunla konuşmadım. Tüm o zaman boyunca, annem iki abim ve benim için düzgün bir hayat sağlamak için çok çalıştı. Aç kalmadığımızdan, giyeceklerimiz olduğundan, eğitim aldığımızdan ve aktiviteler yapabildiğimizden emin oldu. Hala aklımı başımdan alan bir güçle her şeyin üstesinden geldi. Ona asla minnet duymayı bırakmayacağım. Annemi candan seviyorum ve onun yaptığı tüm fedakarlıkları unutamam. Büyüdükçe, sonunda babamı affettim. Şimdi yaşlanıyor, sağlığı pek iyi değil ve dürüst olmak gerekirse, Allah katında sonsuza kadar kin tutamam. Onun yaptığını silip atmadım, ama o yükü taşımayı bırakıp ilerlemeyi seçtim. Annemse, onu affettiğimi asla kabul etmedi. Onu ziyaret etmeme izin vermiyor ve onunla vakit geçirdiğimi bilmekten bile nefret ediyor. En çok canımı yakan şey, öfkesini özellikle bana yöneltiyor gibi hissetmem. Abilerim aynı tür bir suçlamayla hiç karşılaşmadı. Bazen annemin oğullarından çok kızı üzerinden duygularını boşaltmasının daha kolay geldiğini düşünüyorum, ya da belki de çocukken ona ne kadar yakın olduğumu hatırlıyor ve bu bağı bırakıp geçmiş olmam daha fazla acıtıyor. Yıllar geçti ve annem hâlâ o öfkeye tutunuyor. O yarayı deşmemek için elimden geleni yapıyorum. Genelde babamdan bahsetmem, konuyu hiç açmam ve tamamen bundan kaçınırım. Geçen Salı, annem eve geldiğinde onunla telefonda konuşuyordum. Konuşma on dakika bile sürmedi ama görünüşe göre evi kaosa sürmeye yetmiş. Acılı hiçbir şey yaşanmamış gibi onunla sohbet etmekle suçladı beni. Bizim için yaptığı her şeyi hatırlattı ve babamla yeniden konuşmamın, kendi çocuğundan görebileceği en büyük ihanetlerden biri gibi hissettirdiğini söyledi. Açıklamaya çalıştım; hatalarını hatırlasam bile sonsuza kadar kızgın kalamam. Allah bize karşı çok merhametli, ben kendi babama merhameti nasıl esirgerim? Olanı kabullenip ilerlemeye çalışmaktan başka şimdi ne yapabilirim? O hâlâ benim babam ve ebeveyne saygı İslam'da büyük bir görev. Annem gerçekten dindar ve inancına bağlı olmasına rağmen, söylediklerimi kabul etmedi. Hatta o adama hâlâ 'babam' dediğim için bana çıkıştı. Çok öfkeliydi ve şimdi, günler sonra bile, bana hâlâ kırgın. Ne yapacağımı şaşırdım. Onu bu duygulara sürüklediğim ve kendi çocuğunun ona ihanet ettiğini düşündürdüğüm için suçlu hissediyorum. Ama aynı zamanda babamı da itip atamam. İkisi arasında bir seçim yapmak zorunda kalmak istemiyorum. Annemin acısını ve katlandığı her şeyi anlıyorum. Ne kadar fedakarlık yaptığını biliyorum ve sonsuz minnettarım. Ama aynı zamanda babamla kendi yolumu izleyebilmek, onu affedip bugün bir ilişki sürdürebilmek için de alanım olmasını diliyorum, bunu anneme ihanet ediyormuşum gibi hissetmeden. Onun yaptıklarını küçümsemeye ya da geçmişin olmadığını varsaymaya çalışmıyorum. Sadece üzerimde asılı duran bu zoraki seçim olmadan ilerlemek istiyorum. Annemle olan şeyleri nasıl daha yumuşatabilirim? Onu affetmemin, hatalarını unuttuğum ya da onu daha az sevdiğim anlamına gelmediğini ona nasıl gösterebilirim? Özellikle İslami bir bakış açısından tavsiyesi olan varsa, gerçekten çok müteşekkir olurum. Herkese okuduğunuz için teşekkürler…