Erkeklerin ve Kadınların İnancına Bakışımız Hakkında Kafamı Kurcalayan Bir Şey

Herkese selamun aleyküm. Hepimiz biliyoruz ki Allah katında erkekler ve kadınlar iman etme kapasitesinde eşittir. Ama dürüst olmak gerekirse, sanırım çoğumuz-belki de farkında bile olmadan-kadınların doğal olarak erkeklerden daha az dindar olduğu fikrini taşıyoruz. Ve açıkçası, bunun neden olduğunu anlıyorum. Bunun büyük bir kısmı, bizim hemen 'dini' olarak düşündüğümüz rollerin çoğunun erkekler tarafından doldurulması. İmamlar, alimler, çevrimiçi İslami konuşmacılar-çoğunlukla erkekler. Bildiğimiz tüm Peygamberler de erkekti. Bu örüntüyü sürekli gördüğümüzde, beynimizin sessizce erkeklerin Allah'a daha yakın olabileceği mesajını alması kolaylaşıyor. Ayrıca, Allah'ın cinsiyeti olmadığını bilmemize rağmen, İngilizce'de hep 'O' diyoruz. Dil düşünme şeklimizi şekillendirir ve bu, doğru olmasa da, Allah'ı erkeklikle ilişkilendirmemekte zorlanmamıza neden olabilir. Bunun her yerde ortaya çıktığını hissediyorum, ama özellikle daha katı çevrelerde. Bazı insanlar kadınlara bakıp sadece 'fitne' veya günaha sebep olma olarak düşünüyor. Ve kadınların genellikle 'dindar' olarak görülmek için çok daha fazla engeli aşmak zorunda kalması da bunu bir nevi kanıtlıyor. Bir kardeşin gerçekten dindar olarak görülmesi için, çoğu zaman neredeyse mükemmel olması gerektiğini hissediyor: en azından başörtüsü takmalı, son derece mütevazı giyinmeli, sessiz olmalı, çevrimiçi hiçbir şey paylaşmamalı, makyaj veya moda gibi şeylerden kaçınmalı, mahrem olmayan erkeklerle konuşmada süper katı olmalı, ekstra namazlar kılmalı ve temelde çok fazla yer kaplamamalı. Ama bir erkek kardeş için? Standartlar genellikle daha düşük görünüyor. Bir erkek normal giyinebilir, oyun oynayabilir veya spor yapabilir, fotoğraf paylaşabilir ve yine de çok dindar olarak kabul edilebilir. Tobe giymek veya sakal bırakmak artı puan gibi. Bu arada, bir kardeş makyajdan hoşlanıyorsa, çok daha sert eleştirilebilir ve daha az manevi görülebilir. Sanki birçok erkeğin baştan dindar olduğu varsayılıyor. Ama birçok kardeş, bağlılıklarını sürekli kanıtlamak zorunda olduklarını hissediyor, neredeyse kadın olmanın telafisini yapıyor gibi-sanki bir eksiklikle başlıyoruz. Bu, inşallah konuşmamız ve farkında olmamız gereken bir şey.