Zorlu Bir Yolda Huzur ve Güç Arayışı

Esselamu aleyküm. On beş yıldır hayat ağır bir imtihan, sevgili babamın vefatıyla başlayan zorluk döngüsü adeta. Annem o günden beri duygusal sağlığıyla mücadele ediyor; her yıl kendisi olmadığı, kaygılı, bağımlı ve bedeni sağlıklı olsa da ruh hali hasta düşen zor bir dönem yaşıyor. Bu yükü çocukluğumdan beri taşımak kalbimi ve aklımı tamamen bitirmiş durumda. Ailemiz gerçekten karanlık zamanlar atlattı ve ne yazık ki acılarımızın çoğu, annemin kendi kız kardeşinin davranışlarından kaynaklanıyor. Kötü konuşmak istemem ama onun tutumu derin yaralar açtı, akrabalarımızla aramıza soğukluk soktu ve dindar bir görüntü sergilerken hayatımıza sıkıntı getirmeye devam ediyor. Büyük ölçüde yalnızız-etrafımızda güçlü bir topluluk yok, danışacak yaşlılarımız yok ve aile bağlarımızın çoğu kopmuş durumda. Eğitimimi bir yıl önce tamamladım ama içime kapanık, boş ve tamamen tükenmiş hissediyorum. Namazlarımı kılmaya, Kur'an okumaya, İstiğfar ederek bağışlanma dilemeye ve sabretmeye çalışıyorum ama bazı günler bu yükün hepsi fazla geliyor. Babamı o kadar şiddetli özlediğim anlar oluyor ki, bizi koruyacak veya destekleyecek kimsenin kalmadığını hissediyorum. En acı verici kısmı, bazı insanların Allah'tan hiç korkmadan başkalarına zarar verişini gözlemlemek. Bu kadar incittikten sonra nasıl rahat uyuyabiliyorlar? Gerçekten anlayamıyorum. Bunu acınmak için paylaşmıyorum. Sadece yorgunum, umutsuz ve bunalmış hissediyorum. İman noktasında kardeşlerimden benzer zorluklarla karşılaşanlar varsa, ileriye giden yolu nasıl buldunuz? Kendi zor yıllarınızda size gerçekten teselli ve güç veren belirli dualar, Kur'an ayetleri veya tavsiyeler oldu mu? Bu durumu nasıl daha iyi hale getirebilirim?