Evlilikte Yaşanan Sıkıntılar İçin Rehberlik Arıyorum
Selamün aleyküm. Evliliğimle ilgili içten tavsiyelere ihtiyacım var. Evlendiğimizde eşim çok nazik ve sevgi doluydu-Pakistanlı ve bana çok özen gösteriyordu. Şimdi birlikte bir çocuğumuz var ama zamanla davranışları değişti. Sözlü olarak sertleşmeye, küfürlü konuşmaya başladı ve ben bunların üstüne gitmedim, içimde ağlayıp parçalansam da. İyi anlar da oldu tabii ama başka kadınlara uzun uzun bakması gibi şeyler de yaşandı-belki abartıyorum diye düşündüm ama sürekli tekrarlanınca beni çok üzdü. Doğum yaptıktan sonra, dikişlerim iyileşmemişken bebek arabasını tek başıma taşımak zorunda bıraktı. Bunu görmezden gelip evliliği sürdürdüm. Oğlum kavgalarımızı duyuyordu, aramızdaki mutlu anlara rağmen olaylar tırmandı. Her şeyi bir arada tutmam gerekiyormuş gibi hissediyordum. Bir şey almak istediğimde, maddi katkım olmasına rağmen izin istemek zorundaydım-ve eğer sorarsam hayır diyeceğini bildiğim için yaptığım alışverişleri gizlerdim. Zamanla fiziksel şiddete dönüştü: ayağını yüzüme dayadı, itti ya da kolumu sımsıkı kavradı. Başta ciddiye almadım, naiftim. Ama geçenlerde dudaklarımın yakınına yumruk attı ve kolumu o kadar sıktı ki morluklar oluştu. Bir de oğlumuzu bana karşı küfür etmesi için ikna etti. Arabada çığlık attım, panik atak geçirdim, iç aynayı kırdı-hepsini oğlum gördü. Dayanamıyorum artık. Birçok kez özür diledi ama ben yemek yapan, temizleyen, her şeyi yapan mükemmel eş olmaktan yoruldum. Bunlar olmadan önce yaklaşık iki aydır düzenli namaz kılıyorum. Allah'a yüreğimi döktüm, İstihare ve Teheccüd namazlarını defalarca kıldım. Şu an annemin evindeyim, ara veriyorum ama o sürekli geri dönmem için ısrar ediyor, burada kendine destek olacak kimsesi olmadığını, dönmezsem Pakistan'a gideceğini söylüyor. Değiştiğini ve bir daha yapmayacağını iddia ediyor ama kalbim uzaklaştı artık. Yanındayken, bana ve çocuğumuza verdiği acıyı gerçekten kavrayamıyormuş gibi geliyor. Ne yapmalıyım? Annemde daha uzun kalmayı denedim ama içim rahat değil. Lütfen, tavsiyeye muhtacım-oğlumun buna daha fazla tanık olmasını istemiyorum; çok üzgün ve artık babasıyla pek bağ kuramıyor, bana hep beni sevdiğini söylüyor. İçimdeki ses bunun doğru olmadığını söylüyor, özellikle de ailesi destek olmayıp sadece geri dönmesini söylediği için.
Doğumdan sonra sana araba koltuğunu taşıttırması her şeyi anlatıyor zaten. Bu bir hata değil, acımasızlık. Oğlunun önünde aynayı kırması mı? Bu travma. Gerçek değişim olmadan söylenen özürler manipülasyondur. Dua ettin, ağladın, şimdi harekete geç. Oğlunun bir baba figüründen çok huzura ihtiyacı var.