Kaybolmuş hissettiğinde anlam arayışı

Küçücük bir çocukken, 5 yaşımdayken bile, müzik en derin tutkumdu. Ne yapmak istediğimi ve oraya nasıl varacağımı çok net bir şekilde hayal ediyordum. 14 yaşındayken, aslında genç yetenekler için en iyi akademilerden birine kabul aldım-okulum, bir sahne performansımın ardından sessizce beni önermişti. Ama hiç gidemedim. Elhamdülillah, aynı yıl ailem hicret etti ve Müslüman bir ülkeye taşındık. Bu değişim çok zordu; siyasi istikrarsızlık, şiddet, kaos ve neredeyse hiç internet yoktu. Bir şekilde devam ettim ve her şeyi biraz boş vermeye başladım. Liseyi memlekette bitirdim ve sonra o eski tutkumu kovalama dürtüsü geri geldi. Gitmeye hazırdım. Tek sorun, gitmedim. Yerel bir üniversiteden tam burs kazandım, ben de kalıp bir diploma peşinde koştum. Hiç ilgimi çekmeyen bir şey için dört yıl didindim, ama sonunda onur derecesiyle mezun oldum. Mezuniyetin hemen ardından pandemi patlak verdi ve ailem ciddi bir maddi sıkıntıya girdi. Kredi çekip küçük bir iş kurduk ve ben tek başıma her şeyi yönettim. Haftanın 7 günü, sabah 6’dan gece yarısına kadar çalışıyordum. İş başarısız olup kapatmak zorunda kalana kadar yaklaşık 3 yıl böyle sürdü. İşte o zaman derin bir depresyona girdim. Bir boşluk yılının yardımcı olacağını düşündüm, ama sadece ruh sağlığımı daha da kötüleştirdi. Sonra yaklaşık bir yıl süren bir kariyer değiştirme eğitim programına kaydoldum, ancak o yolu da sevmediğimi fark edip bıraktım. Serbest işler, ufak tefek işler yaptım, hep tatmin edici bir şey aradım ama her seferinde bulamadım. Şimdi ne zaman gençlerin müzikle uğraşıp başardığını görsem, içimde keskin bir sızı oluyor. Ne kadar çok şey yapıp öğrenebileceğimi biliyorum, ama Allah rızası için seçmedim. Başka bir şey istemediğim ya da seçeneğim olmadığı için kendimi başarısız gibi hissediyorum, ama taşınmadan önce bu sektörde adımı duyuracağımdan o kadar emindim ki. Zamanımı boşa harcamış gibi hissediyorum. Gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum.