İslam’da İmanıma Yeniden Kavuşma Yolculuğum

Güney Asya’da Müslüman bir ailede büyüdüm. Bir süre inandım, ama üniversiteye başladığımda ateist olmak havalı gibi geliyordu. Argümanlarını pek satın almıyordum, bir şey istediğimde hâlâ Allah’a dualar fısıldardım, yine de ateist arkadaşlarım İslam’la dalga geçince ben de gülerdim. Yıllarca süren bu sahte tavırdan sonra fark ettim ki sadece arkadaşlarımın onayını kovalıyormuşum-içten içe Allah’a inancım sapasağlamdı. O yüzden kalabalığa uymayı bıraktım. Başlarda, o şakalar yapıldığında gülmemek anlamına geliyordu. Sonra inancım hakkında konuşmaya başladım. O noktaya kadar Allah’a ve Peygamber Muhammed’e (s.a.v.) inanıyordum, ama hayatımda hiçbir İslami pratik yoktu. Sonraki 7-8 yıl boyunca, adım adım, imanım derinleşti. Tek bir şimşek anı değildi-sadece sayısız küçük mucize ve dualar; kalbimi Allah’a açtığım, hatta resmi bir namaz olmadan sadece O’nunla konuştuğum ve cevaplar gördüğüm anlar. Yavaş yavaş anladım ki bunların hepsi şans olamazdı. Birisi beni gerçekten duyuyor, ne kadar laubali yaklaşsam da. Bir Kur’an ayeti beni çok etkiledi: Allah dilediğini hidayete erdirir. Münafık gibi davranıp temel görevleri aksatmama rağmen, Allah yine de o kadar merhametli, o kadar sevgi dolu ki-dualarımı hâlâ dinliyordu! Beni asla terk etmedi. Bu farkındalık beni İslam’ı yaşama yoluna soktu. Şimdi, elhamdülillah, inanıyorum ki kalpleri mühürlenmiş, Allah’ı anmaktan gözleri ve kulakları perdelenmiş kimselerden değilim. Belki de hiç olmadım. Diğer tüm nimetler bir yana, sadece bu hediye bile beni sonsuza dek Yüce Allah’a minnettar kılıyor. Ve gerçekten, hayatımdaki her şey için-iyi olan da zor olan da. Çünkü Allah seni hidayete erdirmeyi seçtiğinde, kötü görünen hiçbir şey sonunda kötü kalmaz. Her olayın bir amacı vardır, ve sebepler ya da sonuçlar üzerine endişelenmeme gerek yok, zira Yüce Allah beni gözetiyor. İslam’la yaşamak dışında böyle bir huzur ve rahatlık getirecek başka ne olabilir ki? Fabi ayyi alayi rabbikuma tukazziban? Allah hepimize rahmetini yağdırsın. Amin.