Kocam 23 yaşımda beni boşadı

Esselamu aleyküm millet, daha önce böyle bir şey paylaşmadım ama gerçekten biraz tavsiyeye ve belki dualarınıza ihtiyacım var. Geçen yıl evlendim, oldukça genç sayılırız-ikimiz de 23 yaşındayız. Bu kişiyi 16 yaşımdan beri tanıyorum ve hep gelgitliydi, duyguları konusunda kafamı karıştırıyordu. Anladım çünkü daha çocuktuk. Yıllarca kendi işine baktı, başka kızlarla konuştu, uzun süreli bir ilişkisi oldu, ben uzaktan izlerken. Beni hiç seçmemesi canımı acıttı ama hiç yalvarmadım. Başımı dik tuttum, uzaklaştım ve o kadardı. Birkaç yıl sonra, hayatımın en iyi yerinde olduğum bir zamanda geri döndü. Kendi dairem vardı, bir sürü arkadaşım vardı, hayalini kurduğum şehirde yaşıyordum-gerçekten mutluydum. En son konuştuğumuzdan beri tüm hayatım düzelmişti ve neden yeniden ilgilendiğini anladım. Bir yıl boyunca onu görmezden geldim çünkü niyetlerinden endişeliydim. Bir yıl uğraştıktan sonra sonunda bir şans verdim. Niyetinin evlilik olduğunu ve değiştiğini vaat etti, ben de ona güvendim çünkü gerçekten önemsiyordum. Söyledikleri doğruysa, gerçek olmuş bir rüya gibiydi. Birkaç ay konuştuktan sonra ciddileşmeye karar verdim ve o şehirden memleketime nişanlanmak için geri taşındım. Ve öyle oldu. Her şeyi-gerçekten her şeyi ve herkesi-bırakıp geri geldim. Bir ay içinde nişanlandık ve her şey bir rüya gibiydi. Nişandan sonra, eski kız arkadaşı beni aradı. Yakın zamanda görüştüklerini ve onun patolojik bir yalancı olduğu konusunda beni uyardı, falan filan. İşleri mahvetmeye çalıştığını biliyordum ama aklıma bir tohum ekti ve ne kadar büyüyeceğini fark etmemiştim. Paranoyaklaşmaya başladım ve doğruyu söyleyip söylemediğini öğrenmem gerekiyordu. Sonunda, daha fazla saklayamayınca itiraf etti. Bana, biz konuşurken-tam ben taşınmadan önce-hâlâ başka kızlarla yazıştığını, buluştuğunu söyledi. Ne demek istediğimi tahmin edebilirsiniz. Kendinizi benim yerime koyun: Daha yeni nişanlanmıştım ve çok mutluydum, sonra bunu öğreniyorum. Ama çok sevdiğim kişi bittiğine ve değiştiğine dair beni temin etti, ben de bir şans daha verdim. Vermemeliydim, tekrar yaptığı için değil, ama aklımdaki şüphe hayatımı mahvetti. O günden sonra, başkalarıyla yaptıklarını düşünmeden geçirdiğim tek bir gün olmadı. Dışarı çıkamıyordum, birinin onu ya da beni tanımasından korkuyordum. Telefonu çalsa, kalbim duracak gibi oluyordu çünkü yine hayal kırıklığına uğramaktan korkuyordum. Yine de şunu söyleyeyim, nişanlandığımız günden itibaren bir daha öyle bir şey yapmadı. Dürüst ve açıktı ve bu hataları tekrarlamadığından eminim. Bunun hayatımı mahvettiğini söylediğimde, tam anlamıyla söylüyorum. Düğün günümüzde aklıma gelen tek şey buydu. Makyaj yapmaya ya da saçımı yaptırmaya utanıyordum çünkü onu tanıyan birinin bana bakıp "Şuna bak, süslenmiş, muhtemelen çok mutlu ve onunla ne yaptığımı bilmiyor" demesinden korkuyordum. Ailesinin yüzüne bakamıyordum, benim bilmediğim şeyleri biliyorlar diye paranoyaktım. Arkadaşlarımla konuşmayı kestim çünkü tek istedikleri evlilik hayatının nasıl olduğunu öğrenmekti ve cevabım yoktu. Tek bildiğim aşırı düşünmekten ve şüphelerden boğuluyordum. Beni öldüren şey, nişandan sonra hiçbir yanlış yapmamış olması. Neredeyse yapmış olmasını dilerdim, böylece kendimi bu kadar suçlamazdım, ama nedense unutamadım. O kadar acıtıyordu ki-şimdi bunu yazarken bile çok acıtıyor. Birkaç ay bu şekilde hissettikten sonra, sürekli öfkeyle patlamaya başladım. Her zaman sinirliydim, hep yalnız kalmak istiyordum, bağırıp çağırıyordum. Kızgındım ama aslında kendi düşüncelerimden o kadar acı çekiyordum ki. Kavgalar kötüleşti ve o elinden geleni yaptı ama söylediği ya da yaptığı hiçbir şey düzeltemedi. Çok acı çekiyordum. Sonunda pes etti ve beni boşadı. Boşadığında şoktaydım-beni terk ettiğine inanamadım. Şimdi anlıyorum ki artık dayanamıyordu, ama benim için, her şeye rağmen, onu her şeyden çok seviyordum. Gerçekten çok derinden seviyordum, bu yüzden bu kadar acı çektim. Beni terk etti, boşadı ve bir daha tek kelime etmedi. İki ay oldu ve o yoluna devam etti, hayatını yaşıyor, dışarı çıkıyor, yeni insanlarla tanışıyor-sanki birlikte geçirdiğimiz hayat hiç olmamış gibi her şeyi yapıyor. İlk ayı ona yalvararak, onu geri kazanmak için çaresizce geçirdim ama kararını vermişti ve arkasına bakmadı. Bu uzun hikaye için üzgünüm ve bu kadar okuduysanız teşekkür ederim. Bu durumu çok uzun süre tuttuğum için pişmanım ama kendime anlayış göstermeye çalışıyorum çünkü ne kadar kötü hissettiğimi kontrol edemiyordum. Kendime sürekli üzerimde çalışacağımı söyledim, geri dönerse daha iyi bir eş olacağımı umarak. Ama asla geri dönmedi. Bu iki ayı başka insanlarla tanışarak, beni kim gelirse onunla değiştirerek geçirdi. Ama hâlâ onu unutamıyorum. Hâlâ evliliğimiz üzerinde çalışmak istiyorum, bu çok aptalca geliyor çünkü o çoktan gitti. Ne yapacağımı bilmiyorum. Tek istediğim, eğer tavsiyesi olan varsa lütfen bana nazik davranın. Ve bana dua edebilirseniz, Allah'tan huzur içinde birbirimize dönmemizi istemenizi gerçekten çok isterim. CezakAllahu hayr.