Kardeşim bağımlılıkla mücadele ediyor, evden atıldı ve onu kaybetmekten korkuyorum

Selamun aleyküm herkese. Gerçekten başka ne yapacağımı bilmediğim için size ulaşıyorum ve özellikle bu konuya İslami bir pencereden bakan kişilerden tavsiyeye ihtiyacım var. Ebeveynlerim, kız kardeşim ve abimle birlikte Batı'da yaşıyorum. Birkaç gün öncesine kadar hepimiz aynı evi paylaşıyorduk. Bir süre önce anne babam, abimin sigara içtiğini fark etti. Onu bıraktırmak için her şeyi denediler ama yaklaşımları sonunda onun daha fazla onlara içerlemesine neden oldu. Bana, bazen ona sevgiden değil de, koklamak ve sigara kokusu almak için daha sık sarıldıklarını söyledi. Odasında gizlice eşya aradıklarını da anlattı. Kendini küçük düşürülmüş gibi hissetmiş, sanki onu olan biteni fark edemeyecek kadar acemi bir çocuk olarak görüyorlarmış gibi gelmiş ona. Sanırım bu, onunla ebeveynlerimiz arasında çok fazla kırgınlık birikmesine sebep oldu. Dürüst olmak gerekirse, anne babam mükemmel değiller. Kendi sorunları var ve biz küçükken bizi yetiştirirken hatalar yaptılar. Şahsen ben o konuları geride bıraktım ve onları affettim ama abim bana kıyasla çok daha fazla içinde tutuyor gibi görünüyor. Bana hiç kimsenin kendisine yaptığı kötü şeyleri unutmadığını ve haksızlığa uğradığında asla affetmediğini söylemişti. Ayrıca uyuşturucuların zihnini susturmaya yardımcı olduğunu da paylaştı. Ne demek istediğini sorduğumda, onlar olmasa çok ciddi bir şey yapmış olabileceğini söyledi. Detayları sordum ama örnek vermedi, bu yüzden tam olarak ne düşündüğünü veya neye işaret ettiğini hâlâ bilmiyorum. Bu konuşma aklımda kaldı çünkü içinde paylaşmadığı çok şey birikmiş olabileceğini görmemi sağladı. Uyuşturucuyu çoğunlukla düşüncelerinden kaçmak için mi kullanıyor, daha fazlası var mı, yoksa geçmiş deneyimlerine duyduğu kırgınlıkla ne kadar bağlantılı, hiçbir fikrim yok. Sadece çok fazla öfke taşıdığını biliyorum ve işler kötüleşirse neler olabileceğinden endişeleniyorum. Maalesef yıllar geçtikçe durum kötüleşti. Esrarla başladı ve sonunda metamfetamine başladı. Anne babam odasında saklanmış uyuşturucuları defalarca buldu. Annem aşırı endişelenmeye başladı, ne saklayabileceğinden o kadar korkuyordu ki sık sık odasını kontrol ediyordu. Anne babam yardım etmeye çalıştı. Onu çeşitli doktorlara götürdüler ve bir süreliğine ilaç kullandı. Ama sonunda hepimizin görebildiği yan etkiler nedeniyle ilaçları almayı bıraktı. Anne babam doktoruna söylemesini, böylece bir çözüm bulabileceklerini söyledi ama artık ilaca ihtiyacı olmadığını ısrar etti ve daha fazla doktora gitmeyi reddetti. Ayrıca hiçbir bağımlılık tedavi merkezine de gitmek istemiyor. Üç gün önce anne babam odasında bazı haplar buldu. Kimse ne olduklarını bilmiyor. Onunla yüzleştiklerinde, temelde ya onu olduğu gibi kabul edip değişmesi için zorlamamaları gerektiğini ya da evi terk edeceğini söyledi. Anne babam işlerin böyle devam etmesine izin verecek durumda değildi, bu yüzden ona gitmesini söyledi. Hazırlanmak için iki gün istedi ama onlar sadece bir gün verdi. Ertesi sabah onu erkenden uyandırdılar, eşyalarını toplayıp gitmesini söylediler. Onlardan biraz para istedi ve istediğinden daha azını verdiler. Şimdi gitti. Anne babamın bu noktaya nasıl geldiğini anlıyorum. Yıllardır endişeleniyor ve yardım etmeye çalışıyorlar ve bunun onları çok yıprattığını biliyorum. Ama aynı zamanda, dışarıda yalnız başına, madde kullanan ve yardımı reddeden abimi düşünmekten de alamıyorum kendimi. Ona gerçekten bir şey olmasından korkuyorum. Dün, gitmeden önce onunla İslam hakkında konuştum. Hiç namaz kılmamıştı, ona Allah'a ve İslam'a gerçekten inanıp inanmadığını sordum. İnandığını söyledi ve emin gibiydi. Ayrıca bir süredir namaz kılmaya başlamayı düşündüğünü ama henüz fırsat bulamadığını da belirtti. Ona namaz kılmaya başlaması gerektiğini söyledim çünkü hiçbirimiz ne zaman öleceğimizi bilmiyoruz, özellikle de ölümcül olabilecek uyuşturucular alırken. Kabul etti. Ayrıca uyuşturucuyu yavaş yavaş azaltmaya çalışmasını önerdim. Doktorlardan tekrar bahsetmedim çünkü onların yardımını istemediğini açıkça belirtti. Her zaman bırakabileceğini söylüyor ama dürüst olmak gerekirse bunun doğru olup olmadığını bilmiyorum. O konuşmayı sürekli zihnimde yeniden yaşıyorum. Doğru şeyleri söyledim mi ya da daha fazla söylemem gereken bir şey var mıydı, bilmiyorum. Gitmeden önce daha fazlasını yapabilmiş olmayı diliyorum. Şimdiden onu özlüyorum ve hâlâ numarası bende. Onunla iletişimde kalmak ve yanında olduğumu bilmesini sağlamak istiyorum ama yanlış bir şey söyleyip onu daha fazla uzaklaştırmaktan korkuyorum. Her sohbetin uyuşturucu üzerine bir vaaza dönüşmesini istemiyorum ama aynı zamanda onun hayatından gerçekten endişe duyarken her şeyin yolunda olduğunu da söyleyemem. Annem günlerdir ağlıyor ve neredeyse işlevini yitirmiş durumda. Babam onu sakinleştirmeye çalışıyor ama bunun onu da ne kadar yıktığını görebiliyorum. Tüm ailemiz zarar görüyor ve tamamen çaresiz hissediyorum. Müslümanlar olarak Allah'ın rahmetinden asla ümidimizi kesmememiz gerektiğini biliyorum. Abim için sürekli dua ediyorum, Allah'ın onu doğru yola yönlendirmesini, onu zarardan korumasını ve doğru yola geri getirmesini diliyorum. Ama o oraya ulaşmadan önce neler olabileceği korkusuyla mücadele ediyorum. Hepinize birkaç sorum var: 1. İslami açıdan abimle olan durumu nasıl ele almalıyım? Onu yargılanmış hissettirmeden veya uzaklaştırmadan ona nasıl tavsiyede bulunabilirim? 2. Namaz ve Allah ile olan bağı hakkında ona sürekli hatırlatmada bulunmalı mıyım, yoksa bu benimle konuşmaktan kaçınmasına neden olur mu? 3. Bununla nasıl başa çıkacağımı anlamama yardım edebilecek Kur'an veya Sünnet'ten herhangi bir şey var mı? 4. Aile üyeleri bağımlılıkla mücadele edenler için, aslında ne yardımcı oldu? Alışkanlıklarını desteklemeden onlarla nasıl yakın kaldınız? 5. Hiç tamamen kaybolmuş gibi görünen ve sonunda İslam'a ve daha iyi bir hayata geri dönen bir aile üyesi deneyimi yaşayan oldu mu? Her durumun farklı olduğunu biliyorum ama şu anda gerçekten biraz umuda ihtiyacım var. Abimi çok seviyorum. Ondan vazgeçmek istemiyorum ve onu kaybetmekten dehşete düşüyorum. Artık rolümün ne olduğunu veya ona yardım etmek için gerçekten ne yapabileceğimi bilmiyorum. Lütfen onu dualarınızda anın. Allah onu yönlendirsin, kendine yaptığı zarardan korunsun, kalbini yumuşatsın ve anne babama bu zor zamanda sabır versin. Allah beni de onun için olabileceğim en iyi kardeş olmaya yönlendirsin. Cezakumullahu hayran.