Annemi kaybetmek imanımı sarstı ve Allah’a öfke duymakla mücadele ediyorum

Esselamu aleyküm, sevgili kardeşlerim. Kalbim paramparça olduğu için yazıyorum ve nereye gideceğimi bilmiyorum. Birkaç hafta önce annem kanserden vefat etti. Kemoterapi gördü, sonra ağır bir enfeksiyon kaptı ve tüm çabalara rağmen bu dünyadan ayrıldı. Hastanede onun yanındaydım ve şimdi o anları kafamdan atamıyorum. En zor kısmı Allah’la bağım. Bunu söylerken çok kötü hissediyorum ama O’na kırgınım. Sürekli düşünüyorum, “Neden benim annem? Neden bu kadar acı çekti? Neden onu bu kadar erken aldı?” Bu hislerin doğru olmadığını biliyorum ama bir türlü içimden atamıyorum. Bir de suçluluk duyuyorum çünkü kendimi “Neden bu beni kız kardeşlerimden daha çok etkiliyor?” diye düşünürken buluyorum. Onlar evli, yaslanacak kocaları var, bense yalnız hissediyorum. Onları kıskanmıyorum ama yakınımda biri olsun istiyorum. Hâlâ eski evimizdeyim, her köşe onu hatırlatıyor. Babamın her gün yas tuttuğunu görmek beni parçalıyor. Üstelik birden annemin hep üstesinden geldiği ev işleriyle baş başa kaldım. Sanki onu kaybetmek dünyamı altüst etti. O kadar bunaldım ki, “Neden ben?” diye soruyorum. Meşgul olduğumda bazen iyiyim ama gece çökünce hüzün çöküyor. Beni yemeğe çağıran sesini, mutfakta ettiğimiz sohbetleri özlüyorum. En çok o basit anlar acıtıyor. Zihnim sürekli onun hastanedeki son günlerini tekrarlıyor ve o acıya takılıp kalıyorum. Allah’ı suçlamaktan nefret ediyorum ama nasıl duracağımı bilmiyorum. İmanımı kaybetmek istemiyorum. Sabırlı olmak istiyorum ama şu an sadece kızgın, kırık ve yorgunum. Aranızda bir ebeveyn kaybettikten sonra böyle hisseden oldu mu? Allah’a öfke duydunuz mu? Öyleyse, kederinizi görmezden gelmeden bu süreçten nasıl geçtiniz ve O’nunla bağınızı nasıl onardınız? Lütfen annem için dua edin – Allah onu bağışlasın, Firdevs cennetini nasip etsin ve kabrini nurla doldursun. Ve eğer yapabilirseniz, Allah’ın kalbimi yumuşatması, bu düşünceleri affetmesi ve yeniden huzur bulmama yardım etmesi için dua edin. Allah razı olsun.