Cennet ve Cehennem başlıca motivasyonumsa ibadetim yoldan çıkmış mı oluyor?

Selamün aleyküm, kardeşlerim. Son zamanlarda çok düşünüyordum ve aklımdakileri paylaşmak istedim. İyilikleri sadece Cennet'e ulaşmak için yapıp günahlardan kaçındığımda, odak noktamın çoğunlukla kendimde olduğunu, Allah'ın gerçekten merkezde olmadığını hissediyorum. Ve Cehennem korkusuyla günahlardan kaçındığımda da aynı şekilde -yine O'ndan değil, kendimden bahsediyor gibi oluyor. Bu durum bir insanı bencil ya da kendi menfaatine düşkün yapar mı, yoksa Allah katındaki samimiyetimizi azaltır mı diye merak ediyorum. Çünkü Allah'ın bizi sadece kendi faydamızı kovalamamız için değil, O'na ibadet etmemiz için yarattığını duymuştum. Dolayısıyla Cennet ve Cehennem için yaşamak sanki asıl noktayı kaçırıyor gibi hissettiriyor. Ama öte yandan, Cennet ve Cehennem, Allah'ın bizi doğru yolda tutmak için koyduğu -iyiliğe çeken ve kötülükten iten0 doğal motivasyonlar, değil mi? Belki de bunlar birer basamak taşı gibidir diye düşünüyorum: Cennet ve Cehennem'in seni gerçekten motive etmesine izin verdiğinde, daha yüce hedef sadece Allah'ın rızasını kazanmaya odaklanmak olur. Belki de bu ya bu ya da şu değildir -Allah, Cennet ve Cehennem hep birlikte bizi doğru yola itmek için çalışır. Ama sonra kafam karışıyor, çünkü Allah'a ibadeti ana motivasyonum yapmaya çalıştığımda, hâlâ Cennet düşünceleri ve Cehennem korkusu kalbime sızıyor ve her şeyi birbirine karıştırıyor. Bu sadece zamanla ve pratikle iyileşen bir şey olabilir mi? Saçma sapan düşünüyormuş gibi olduysam kusura bakmayın -sadece içimden atılması gereken bazı samimi düşüncelerdi. Bu konuyu daha iyi anlayan birinden tavsiye duymak gerçekten takdir ederdim. Cezakümullahu hayran.