İçten Bir Cevap İstiyorum, Sadece Teselli Değil

Her zaman Allah'ın tamamen iyi olduğuna, samimi olanı gördüğüne ve gerçekten iyileşmek için çabalayanı asla bırakmadığına inanırdım. Kimseyi incitmemek için çok uğraştım, istemeden bile olsa, ve bazen kendim için hayır dilerken başkaları için de aynısını istemeden suçlu hissederdim. Ama tüm yaşadıklarımdan sonra, artık neye tutunacağımı bilmiyorum. Yıllarca hayat dibe batmaya devam etti, bu sırada daha az düşünceli ya da kibar görünen başkalarının daha hafif yüklerle hayatını sürdürdüğünü izledim. Sonsuz merhametli diye anlatılan bir Rab'bin, annemle benim on yıllardır çektiğimiz şeylere şahit olup da sessiz kalmasını aklım almıyor. Hayatımızın ve gençlik yıllarımızın büyük bölümü sadece ayakta kalmaya çalışmakla yok oldu. Güçlenmek yerine, tükenmiş, kırgın, umutsuz hissediyorum ve bazen o kadar ağır geliyor ki bu acıyla sürüklenmektense yok olmayı tercih ederdim. Lütfen bana bildik cümleleri söyleme: "Allah en iyisini bilir," "bir hikmet var," "bu seni güçlendirecek" ya da "bir gün her şey tersine dönecek." Peygamberlerin hikayelerini ve sabırla tevekkül derslerini biliyorum. Zaten öyle yaptım. Güvendim, bekledim, bıraktım ve Allah'ın farkında olduğunu kendime hatırlattım. Ama gerçekliğim hafiflemedi. Daha da sertleşti. Bazen düşünüyorum-en başından kimsenin beni kurtarmaya gelmeyeceğine, her şeyi kendi başıma koparmam gerektiğine inansaydım, hayatım daha mı kolay olurdu? Belki daha çok risk alır, farklı seçimler yapar ve yollar açılacağına dair umuda daha az bel bağlardım. Bütün bu zorluk neyi yaratmak için? Metanet mi? Daha güçsüz, daha umutsuz, daha az hırslı hissediyorum ve sözde her gözyaşını, her acılı geceyi saydığı halde düşmeye devam etmelerine izin veren bir Tanrı'ya yakın hissedebilme yetim azaldı. Artık mucize bile dilemiyorum. Bazen sadece gözyaşı olmayan, ezilmiş hissetmediğim bir gün diliyorum. Dürüst olmak gerekirse, imanımı yitirdiğimi düşünüyorum. Birinin ne pahasına olursa olsun dini savunmasını istemiyorum. Gerçekten bu noktaya gelmiş bir kardeşten duymaya ihtiyacım var-Allah'ın sessizliğinden, dünyanın adaletsizliğinden, tevekkülden ve acının her zaman rahatlığa ya da güce varmadığı gerçeğinden şüphe edip, yine de kendini kandırmadan imana dönüş yolunu bulmuş birinden. Çünkü şu an, yapamıyorum.