Anemi ve kansere karşı tek ailem olan annemi kaybettim ve devam etme gücümü bulamıyorum
Esselamu aleyküm, sevgili kardeşlerim, Annem için yaptığınız tüm dualarınızdan dolayı Allah razı olsun (daha önce kanaması ve kanser nedeniyle hastanede olduğunda bir gönderi paylaşmıştım). Kan verilip hemoglobin seviyesi yükselmesine rağmen, Perşembe sabahı Fajr ezanından hemen sonra vefat etti. Allah ona rahmet eylesin, onu bağışlasın ve kabrini nurla doldursun. Tamamen paramparça oldum. Hissettiğim boşluk kelimelerle anlatılamaz. Sadece üzüntü değil-sanki bir parçam koparılıp alınmış gibi. Yanında onun için mücadele ederek, endişelenerek, ona bakarak ve iyileşmesi için durmadan dua ederek o kadar uzun zaman geçirdim. Ve şimdi o gitti. Bazen bir anlığına onun burada olmadığını unutuyorum, sonra anı çarpıyor ve onsuz bir gün daha yüzleşmek zorunda olduğuma inanamıyorum. Dürüst olmam gerek: Ölmek istiyorum. Sadece onunla tekrar bir araya gelmek için hayatıma son vermeyi düşünüyor duruyorum. İçimden bir parça, belki de Allah'ın benim ne kadar paramparça olduğumu görüp beni affedeceğini umuyor. Yıllardır derin depresyon ve vesveselerle mücadele ettim, gençken bana sihir yapıldı ve bu yıl iş yerinde zorbalık ve tacizle karşılaştım. Annem beni ayakta tutan tek şeydi-dayanma sebebim oydu. Şimdi o çapa da gitti. Babam 2015'te vefat etti. Erkek veya kız kardeşim yok. Başvuracak bir ebeveynim yok. Bu dünyada tamamen yalnız hissediyorum. İslam'ın hayatın kutsallığıyla ilgili öğretilerini biliyorum ve intiharın çözüm olmadığını da biliyorum. Ama bunu aklımla bilmek acıyı durdurmuyor. Düşüncelerimin beni nereye götürdüğünden korkuyorum. Birinin sadece "sabırlı ol" demesine veya terapilere gitmem gerektiğini söylemesine ihtiyacım yok (bunu zaten yapıyorum ve ilaç kullanıyorum). Gerçekten bu tür bir kederi anlayabilen ve bu yükü taşırken hayatta kalmayı nasıl başaracağımı anlamama yardım edebilecek birine ihtiyacım var. Lütfen bana yardım edin… Allah anneme rahmet eylesin, onu bağışlasın, kabrini aydınlatsın, ona Cennetü'l-Firdevs'i nasip etsin ve bizi çok yakında-kanser ve veda olmayan bir yerde kavuştursun.
Kardeşim, ben de annemi altı ay önce, aynı hastalıktan kaybettim. Bir süreliğine sessizlik gerçekten sağır edici oluyor. Beni ayakta tutan şeylerden biri, onun için her gün dua etmekti-günümü anlamlandıracak hiçbir şey yokken bana küçük bir amaç veriyordu. Bu acıda yalnız değilsin, söylediklerini ciğerimde hissediyorum.