Kur'an, Ebeveynlerimin Kusurlarına Bakışımı Nasıl Değiştirdi

Son zamanlarda her yerde bir örüntü görüyorum. Ebeveynler yaşlanıyor. Çocuklar meşgul oluyor. Konuşmalar kısalıyor. Ziyaretler seyrekleşiyor. Telefon görüşmeleri bir onay kutusu haline geliyor. Ve sonra şikayetler başlıyor. "Annem babam beni hiç anlamadı." "Bana fazla sert davrandılar." "Her şeyi berbat ettiler." "Kardeşimi benden daha çok tuttular." "İhtiyacım olduğunda yanımda olmadılar." Belki bunların bir kısmı doğru. Ebeveynler de insan. Hata yaparlar. Bazıları katıdır. Bazıları sevgisini kolay gösteremez. Bazılarının ömür önce kalma alışkanlıkları vardır. Bazıları yaşlandıkça daha da inatlaşır. Bazıları aynı hikayeleri tekrar tekrar anlatır. Bazıları küçücük şeylere ağlar. Yaşlanmak insanı değiştirir. Ve dürüst olmak gerekirse… bazen başa çıkmaları zorlaşır. Ama bunları düşünürken, bir soru sürekli kafamı kurcaladı. İslam gerçekte ne diyor? Bizim adetlerimiz değil. Sosyal medya değil. Duygularımız değil. Allah bizden ne istiyor? Kur'an'a ve sahih sünnete dalınca, şöyle ayetler bulacağımı sandım: "Anne babana iyi davran, eğer onlar sana iyi davrandıysa." Ama öyle bir şey görmedim. Allah, anne babaya iyi muameleyi hiçbir şarta bağlamamış. Sonra tüm zihniyetimi alt üst eden bir ayete denk geldim. Allah diyor ki, ebeveynler çocuklarını şirke – en büyük günah – sürüklemeye çalışsalar bile, mümin bu konuda onlara itaat etmez, ama yine de dünya hayatında onlarla iyilikle geçinmek zorundadır. Bu beni dondurdu. Şirk bile onların nazik muamele hakkını silmiyorsa… Benim incinmiş egom silebilir mi? Eski kavgalar? Çocukluk hayal kırıklıkları? Beni büyütürken yaptıkları hatalar? Sonra dank etti. Belki de yanlış soruyu soruyordum. "Annem babam kusursuz muydu?" diye sormak yerine, Belki şunu sormalıyım: "Allah'ın bana yüklediği hakları yerine getiriyor muyum?" Çünkü Hesap Günü'nde Allah bana, annem babamın mükemmel olup olmadığını sormayacak. Onların hataları kendilerine. Benim tavrım bana. Onlar Allah'a hesap verecek. Ben de vereceğim. İslam, ebeveynlerin kusurlarını görmezden gelmez. Ebeveynler, çocuklarını nasıl yetiştirdiklerinden dolayı Allah'a hesap verecek. Çocuklar da, anne babalarına nasıl davrandıklarından dolayı Allah'a hesap verecek. Biri diğerini silmez. Belki de en büyük çıkarımım şu oldu: Başkasının hatalarını, Allah'a isyan etmek için bahane etme. Belki annem babam kusursuz değildi. Allah bunu zaten biliyor. Ama bugün bana sorsa, "Onlara haklarını verdin mi?" Ne derdim? Allah bizi en çok razı olacağı şeye yöneltsin. Amin. Hiç bir Kur'an ayeti ya da sahih hadis, hayata dair bir şeye bakışını tamamen değiştirdi mi? Gerçekten duymayı çok isterim.