Zor bir aile evinde akıl sağlığımı nasıl korurum?

Selam herkese. Üniden sonra ailemin yanına dönen genç bir kadınım. Açıkçası aile ortamı hep bir felaketti – geçmişte duygusal ve fiziksel şeyler oldu. Annem çoğunlukla duygusal olarak beni incitiyor, babamsa eskiden fizikseldi ama artık değil, elhamdülillah. Son zamanlarda ya aşırı tatlılar ya da berbatlar. Annem hiçbir şey yokken tepiyor, hakaret ediyor, bağırıyor – hiç dengesi yok. Bu beni mahvediyor: uyuyamıyorum, kaygı tavan yapmış, rastgele ağlıyorum, insanlara çıkışıyorum, regl ağrılarım daha kötü, sadece saklanıp kaybolmak istiyorum. Bütün arkadaşlarım hâlâ ünideler, bu yüzden gidecek bir yerim yok, iş, spor salonu ya da bir saatlik yürüyüş dışında (hafta sonları sadece, ne yazık ki). Birkaç konuda tavsiyeye ihtiyacım var: Bana iyi davrandıklarında midem bulanıyor, neden? Bu normal mi? Kötü oldukları zamandan neredeyse daha zor, çünkü onların iyiliğine minnettar olmadığım için suçlu hissediyorum. Onları seviyorum ama onca yaptıklarını hatırlarken normal davranmak çok zor. Hep birlikte bana karşı birleştiklerinde ya da ailedeki “tuhaf” kişi diye alay ettiklerinde nasıl başa çıkabilirim? Müslümanlar olarak merhametli olmamız ve anne babamıza saygı duymamız gerekiyor, bu da her şeyi daha kafa karıştırıcı ve acı verici hale getiriyor. Henüz ayrılamam – yeterince para biriktiremedim – ve onları tamamen hayatımdan çıkarmak işleri temelli bozar. Tepki vermeyi nasıl durdurabilirim? Yani, her şeyi bu kadar kişisel alıp bu kadar hassas olmayı? Ve en önemlisi, taşınmak için para biriktirirken huzurumu nasıl korurum, dinimde güçlü kalırım ve aklımı nasıl kaçırmam? Pratik ipuçları ya da dualar çok iyi gelir. Allah sizden razı olsun.