İmanın Zayıfladığı Zamanlarda Umuda Tutunmak

Selam, herkese. Dürüst olmak gerekirse, imanımla hep mücadele ettim ve dünyadaki tüm bu acı ve adaletsizliklerle birlikte, Allah'a (c.c.) olan inancımın gerçekten sınandığını hissediyorum. Kendi hayatım çok zor geliyor ve dünya o kadar karanlık görünüyor ki. Kötülerin başarılı olduğu, masumların ise acı çektiği geliyor içimden. İnsanlar "Allah'ın planına güven" veya "Kıyamet Günü'nde adalet tecelli edecek" dediğinde çok sinirleniyorum. Ama ne zaman? Bana zarar veren insanlar en iyi hayatlarını yaşarken, ben itibarım yerle bir olmuş ve hatta evden çıkmaya bile endişeli bir halde kalakalmışım. Terk edilmiş ve yalnız hissediyorum, sanki artık bana inanan kimse yok. İşte buradayım, herhangi bir anlam zerresi bulmaya çalışıyorum. Duâ ediyorum, Allah'a hayatımın neden böyle olduğunu soruyorum, her şeyin düzelmesi için yalvarıyorum. Ama o rahatlama henüz gelmedi. Ve sonra haberleri izlemek-savaşlar, yolsuzluk, başkalarına akıl almaz acılar çektiren ve hiçbir sonuçla karşılaşmıyor gibi görünen insanlar-bu dayanılmaz. Kurbanlar için, özellikle çocuklar için kalbim parçalanıyor. Bu beni fiziksel olarak hasta ediyor. Aileme depresyonla mücadele ettiğimi söylemeye çalıştığımda, sadece daha güçlü bir imana ihtiyacım olduğunu söylediler. Çok çabaladım, ama o yakınlığı hissedemedim. Bu da beni düşündürüyor… Allah beni duyuyor mu? Tüm bu acılara mı şahit oluyor? İnanmak istiyorum, gerçekten istiyorum, ama bazen **insanların temel iyiliğine olan umudum, şu anda ilahi plana olan güvenimden daha güçlü hissediyorum.** Hâlâ dışarıda iyi, dürüst insanlar olduğuna inanıyorum. Sadece onların-ve hepimizin-huzur bulabileceği ve bu kötülüklerden uzak bir dünyada yaşayabileceğimiz için duâ ediyorum. Lütfen dualarınızda beni de hatırlayın.