Sevgili kedimin kaybının yasını tutuyorum

Selamün aleyküm. Dün kedime araba çarptı ve vurup kaçtılar, vefat etti. Minik bedenini orada yatarken, yaralı ve kanlar içinde gördüm ve o görüntüyü aklımdan çıkaramıyorum. Bir komşu bize, çarptıktan sonra yardım aramak için onların kapısına kadar koştuğunu söyledi. Korkmuş, acı içinde ve bana ihtiyacı olduğu halde benim hiçbir şeyden haberimin olmadığı düşüncesi içimi parçalıyor. Önümüzdeki ay altı yaşına girecekti. O "sadece bir kedi" değildi-benim bebeğimdi, tesellimdi ve hayatımdaki en büyük mutluluklardan biriydi. Ergenlik depresyonumda ve yaşadığım her kalp kırıklığında yanımdaydı. Çok akıllı, sevgi dolu ve ne zaman üzgün olsam anlardı-gözyaşlarımı yalardı. Kız kardeşimle sürekli onun hakkında konuşurduk ve ben günlerimi onu görmek için eve gitmeyi bekleyerek geçirirdim. Annem, kız kardeşim ve ben sanki bir çocuğumuzu ya da kardeşimizi kaybetmiş gibi hissediyoruz. O tanıdığım tatlı, konuşkan, sevgi dolu çocuğun yerde gördüğüm o olduğuna kalbimi inandıramıyorum. Aklım sürekli neler hissetmiş olabileceğini sorguluyor. Keşke onu daha önce aramış, bulmuş, kurtarmış, sıkıca sarılıp yalnız olmadığını söylemiş olsaydım diyorum. Mantıken bana ihtiyacı olduğunu bilmediğimi biliyorum ama kalbim bebeğimi hayal kırıklığına uğrattığımı haykırıyor. O iğrenç görüntünün aklımdan çıkmasını istiyorum ama sonra bunu istediğim için suçluluk duyuyorum. Sanki o görüntü silinirse onun acısını unutmuş ya da ona haksızlık etmiş olacakmışım gibi. Ama hatırlamak da beni mahvediyor. Ağlamayı bırakamıyorum, kederden hasta gibiyim ve onsuz normal hayata nasıl döneceğimi bilmiyorum. Allah'a onu özellikle koruması için dua ediyorum. Allah'ın her zaman benimle olduğunu ve kederimi duymaktan asla bıkmayacağını biliyorum ama bu kaybı kabullenmekte gerçekten zorlanıyorum. Lütfen bebek oğlum ve ailem için dua edin. Travmatik yas yaşamış ya da bir yakınını kaybetmiş birinden İslami teselli ve pratik tavsiyelere gerçekten ihtiyacım var. Suçluluk duygusuyla, o zorla giren görüntülerle ve bu dayanılmaz özlemle nasıl başa çıkacağım? Onu unutuyormuş ya da arkada bırakıyormuş gibi hissetmeden iyileşmeme nasıl izin vereceğim?