Kıyamet Gününde Sükûnet Bulmak

Son saat çok yoğun olacağını biliyorum ama bu beni korkutmuyor. Ona koşmak istediğimden değil, daha çok derin bir huzur veriyor ve hayatımı çok fazla anlamlandırıyor. Bu dünyanın geçici olduğunu bilmek, her anı daha değerli kılıyor. Bir şey güzel olursa-Elhamdülillah. Bir zorluk gelirse-o zaman da bu hayat geçiyor ama gene Elhamdülillah. Bazen bu duygumun kibirlik gibi görünmesinden endişe ediyorum, Estağfurullah. Gerçekten böyle niyet etmiyorum; ama niyetlerimde ve Allah'a olan güvenimde samimiyim. Adaletsizlikle mücadele etmekte sürekli zorlanıyorum. İslam'ı kabullenmeden önce, adalet kovalamaya takılıp kendimi yıpratırdım. Her şeyin tam dengelenmiş olacağı bir günün olacağını bilmek bu kadar rahatlatmasına, muhtemelen bu sebep oluyor. Başkaları da benzer hissediyor mu? Kıyamet Gününü pek çok kişiden farklı görüyorum gibi, bu biraz aklımda soru oluşturuyor. Diğerleri bahsedince, korku ya da hazır olmadık duygularını belirtiyorlar-ve bunu tamamen anlıyorum. O gün gelmeden iyileştirmem gereken çok şey var ama açıkçası, korku duymuyorum. Hatta-cesaretle söylersem-onu bekliyorum. Yanlış anlamayın-bu hayatımı bitirmiş değilim. Tam tersi: Ahirete inancım, şu anda en iyi hayatımı yaşamam için motive ediyor. Son zamanlarda Kur'an'ı gerçek merakla okuyorum, derin anlayış için araştırıyorum. Yarıdan fazlasını okudum ve İslam'ın ne kadar açık olduğu dikkatimi çekti: tek Tanrı'ya inan, Kıyamet Gününe inan, samimi niyetle iyi işler yapmaya çalış. Umarım garip gelmez. Başka kimse bu bakış açısını paylaşıyor mu, merak ettim.