İslam’a doğru bir çekiş hissediyorum – garip ama güzel bir çağrı

Esselamu aleyküm herkese. 22 yaşında bir kız kardeşinizim, Katolik doğup oldukça geleneksel bir Katolik evde büyüdüm. Din hep oradaydı çocukken, yıllarca Hristiyanlık her şeye bakış açımdı. Ama büyüdükçe daha çok sorgulamaya başladım ve sonunda dinden tamamen uzaklaştım. Kendime tam anlamıyla ateist diyemem – daha çok agnostik gibiydim. Her şeyin cevabını bilmemekle rahatladım ve inanç kavramı benim için anlamını yitirdi. Son zamanlarda beklenmedik bir şey oluyor. Kendimi İslam’a karşı gerçekten meraklı buldum. İlk başta sadece meraktı – batıda çok gördüğümüz klişelerin ve korkutucu manşetlerin arkasındaki dini anlamak istedim. Tarihini, Tevhid kavramını, Kuran’ı ve İslam’ın öğrettiği yaşam tarzını okumaya başladım. Ama bir noktada bu merak, kelimelere dökemeyeceğim bir şeye dönüştü. Kendimi ona doğru çekilmiş hissediyorum, bu dürüstçe biraz ürkütücü çünkü planlarımda hiç yoktu. Yıllarca dini kol mesafesinde tuttuktan sonra, gönüllü olarak başka bir inancı araştıracağımı, hele böyle bir çekiş hissedebileceğimi asla düşünmezdim. Bazen bir öğretiyi veya İslam’ın bir yönünü okuyup çocukluğumdan beri düşünmediğim şeyler üzerine gerçekten tefekkür ediyorum. Daha fazlasını öğrenmek istiyorum ve eski varsayımlarım sorgulanıyor. Aceleci sonuçlara varmamaya veya hayranlıkla imanı karıştırmamaya çalışıyorum. Eleştirel kalmaya ve açık fikirli olmaya özen gösteriyorum, sırf yeni geldi diye İslam’ı romantize etmemeye. Ama bir şeyin kalbimi nasıl ele geçirdiğini inkar edemiyorum, açıklaması zor. Merak ediyorum, aranızda benzer bir şey yaşayan var mı? Bir inançta büyüyüp agnostik veya ateist oldunuz ve sonra beklenmedik şekilde İslam’a doğru çekildiniz mi? Bunu nasıl yönettiniz? Ve ihtida edenler – bir anda mı, bir öğreti miydi, yoksa yavaş bir farkındalık mı işlerin yerine oturmasını sağladı? Deneyimlerinizi duymayı çok isterim, inşallah.