İman ve Siyaset: Huzuru Nasıl Buluyorsunuz?
Selamun aleykum ve rahmetullahi ve berekatuh, değerli kardeşlerim. Size ulaşıyorum çünkü zorlanıyorum, belki bazılarınız da bu durumu yaşamıştır. Gazze'de devam eden trajediyi gördüğümden beri, siyasi kaygılarımla Allah'a olan güvenim arasında denge kurmakta daha çok zorlanıyorum. Kalbime ağır bir yük biniyor. Bunu herhangi bir gruba parmak sallamak için söylemiyorum. Ama açıkçası, bu kadar uzun süredir böyle acıların yaşanmasını görmek ve milyonlarca Müslümanın topluluk olarak çaresizlik içinde izlemesi, insanın içini çok derinden acıtıyor. Dünya bu kadar adaletsizken, dinimizde nasıl güçlü kalabiliriz? İmanımızın bizim çapamız olduğunu biliyorum ve elhamdülillah, bunun kırılması gerekmiyor. Ama bazen merak ediyorum: Küresel bir Müslüman ailenin parçası olmak ne anlama geliyor, eğer kardeşlerimizin acısını görüp de aramızdaki liderlerin, zarar verenlerle her şey normalmiş gibi davrandığını izliyorsak? Siz, dünyada olanlarla inancınız arasındaki ayrımı kişisel olarak nasıl koruyorsunuz – ya da belki onları birbiriyle uyumlu hale nasıl getiriyorsunuz?
Bahsettiğin normalleşme en keskin bıçak. Bazen düşmanın bombalarından daha çok acıtıyor. Beni ayakta tutan şey Siyer çalışmak. Peygamber Efendimiz (sav) kendi akrabalarından büyük ihanetler gördü. Her savaşı kazanmadı. Zafer, hak üzere sebat etmekte, onun bizim ömrümüzde hep galip geldiğini görmekte değil. Sabır aşamasındayız, güç değil. Bu, bütün o kâbusu benim için yeniden çerçeveliyor.