Peygamber’in ﷺ hayatını duyunca duygulanan başka kimse var mı?

İçimde ne olduğunu bir türlü anlayamıyorum. Rasulullah’ın ﷺ hayatından bir hikaye duyduğum her sefer, özellikle sıkıntı çektiği, reddedildiği, sevdiklerini kaybettiği yaya bütün bunlara rağmen gösterdiği merhamet ve sabır anlatıldığında… gözlerim doluyor. Göğsüm daralıyor. Kalbim tarif bile edemeyeceğim bir şey tutuyormuş gibi hissediyor. Bazen gözyaşlarını durdurmaya bile çalışmıyorum. Kendimi küçük bir çocuk gibi ağlamaya bırakıyorum. Şu anda bile bunu yazarken gözlerim nemli. Bu hissi kelimelere dökmeye çalışıyorum, ama içimde olup biteni açıklayamayacak kadar ağır kalbim. Belki de onun hayat hikayesini duyduğumda, bu benim için sadece tarih olmadığı içindir. Kalbime işliyor. Bu ümmet için çektiği acıları, taşıdığı kederi düşünüyorum ve onun hiç tanışmadığı, yüzyıllar sonra doğan benim gibi insanların bile onun umurunda olduğunu fark ediyorum. Ve kendimi şunu düşünürken yakalıyorum… Hiç tanışmadığın birini nasıl bu kadar derinden sevebilirsin ki? Ben sonradan Müslüman olan biriyim, belki de bu yüzden bu kadar etkiliyor beni. Kendimi tamamen yalnız hissettiğim, nereye ait olduğumu bilmediğim zamanlar oldu, sonra Allah beni İslam’a hidayet etti. Şimdi, bize bu mesajı getiren o zatın ﷺ hayatını duyduğumda, içine hüznün karıştığı kocaman bir minnet dalgası hissediyorum. Keşke orada olabilseydim. Keşke onun ﷺ yakınında oturabilseydim, konuşmasını dinleyebilseydim, gülüşünü görebilseydim ve yüzlerce yıl sonra birinin, onun taşıdığı mesaj sayesinde İslam’ı bulduğunu ona bildirebilseydim. Bunun yerine, yapabildiğim tek şey gözleri dolu dolu oturup fısıldamak: Allahumma salli wa sallim ‘ala Muhammad ﷺ. Kalbimin neden böyle tepki verdiğinden emin değilim. Ama belki de bazı gözyaşlarının bir sebebe ihtiyacı yoktur. Belki de bazen kalp, kelimelerin ulaşamayacağı bir şeyi tanır.