Çıkış Yolu Ararken Çaresizce

Selamun aleyküm millet. Ben bir mühendisim, özel bir üniversiteden yeni mezun oldum ve hayatımdaki bazı şeyler beni tamamen sıkışmış ve çaresiz hissettiriyor. Üniye başladığımda köyden şehre taşındım-tamamen yeni bir ortam, yeni yüzler ve herkesle iyi geçinmek, aramı iyi tutmak istiyordum. Ama yıllar içinde anladım ki bu o kadar kolay değilmiş. Ne yaparsam yapayım, birileri mutlaka yaptığım bir şeye bozuluyordu. Farkında bile olmadan insanların onayına takıntılı hale gelmişim. Herkesle aramı pürüzsüz tutmak için onlar gibi davranmaya, ortama ayak uydurmaya başladım ve bir de baktım ki dedikodunun dibine batmışım. Ufak başladı ama korkunç bir hale geldi-hatta insanlar hakkında hikayeler uydurur olmuştum. Başlarda suçluluk hissederdim ama sonra o duygu resmen yok oldu. İşte o zaman hayatımdaki bütün rahmetin ve bereketin kuruduğunu fark ettim. Üninin sonları acımasızdı. Birine yaranmak için başkası hakkında kötü konuşurdum ve sonunda herkes çaktı olayı. Bayağı rezil oldum. Açıkçası onları suçlamıyorum-ben batırdım ve Allah'ın da bunun sonuçlarını yaşamama izin verdiğini biliyorum. Son günlerimde kimse yanımda durmak ya da konuşmak istemedi ve o ezici yalnızlığı sırtladım. Yardıma ihtiyacım olan birkaç sorum var: 1) Gıybetle ilgili hadisleri ve ne kadar ciddi olduğunu biliyorum. O kadar çok insanın arkasından konuştum ki bazılarının ismini bile hatırlamıyorum. Bazılarıyla da aram o kadar bozuldu ki af dileyemiyorum bile ve eğer ulaşmaya çalışırsam benimle dalga geçerler diye korkuyorum. Allah'ın beni bu konuda kıyamet gününde affetmesi için ne yapabilirim? 2) Hayatımdan bütün rahmetin ve bereketin çekildiğini hissediyorum. Gerçekçi hedeflerim yok, dua etmeyi bıraktım ve bu beni kötü bile hissettirmiyor, Kur'an okumak istemiyorum, hiçbir şeye odaklanamıyorum, derslerime bile. Kendimi nasıl düzeltirim? İçten içe gerçekten iyi biri olmak ve bu ağır suçlulukla pişmanlık olmadan yoluma devam etmek istiyorum.