Allah rızası için yalnızlığı seçtikten sonra sessizlikle baş etmek

Selamün aleyküm. Hayatımda yeni bir sayfa açtım son zamanlarda-günlerimi dolduran bazı ilişkileri, hepsi Allah CC rızası için sonlandırdım. Şimdi yine kendimi yalnız buluyorum. O insanları, gülüşmeleri, anıları özlüyorum... kalbim sızlıyor ve şu boşluğu hissediyorum, artık o yakın, sevgili kişi yokmuş gibi. Ve hala gencim. Biliyorum, inşallah, birkaç ay sonra bu kararım için minnettar olacağım. Ama şu anda, bu dönemi nasıl atlatırım? Sanki hayat durmuş gibi. Dayanacak kimsem yok, hikayelerimi ve en derin düşüncelerimi paylaşacak kimse yok. İnsanlara kolayca bağlanmam, ama biri özelse onu gerçekten değerli bulurum. Şimdi onsuz hayatın ne kadar farklı olduğunu hissediyorum. Ayrıca, inşallah, evliliğe kadar karşı cinsle ilişkiler konusunda yalnız kalmayı planlıyorum. Bu bekleme sürecinde nasıl sabırlı kalabilirim ve acıyı nasıl yönetebilirim? Etrafımdaki diğerlerinin karşı cinsen arkadaşları olmasını, hatta çıkmalarını, vakit geçirmelerini görüp benim yapamamam zor. Aynı cinsten pek fazla arkadaşın olmaması, benzer düşünceli insanlar bulamadığım için, daha da zorlaştırıyor. Sabretmeye çalışıyorum ama aniden gelen dalgalar halinde hüzün çarpıyor, bazen ders çalışmamı ya da işlerime odaklanmamı engelliyor. Her türlü tavsiyeye çok müteşekkir olurum, özellikle benzer durumda olanlardan-karşı cinsle ilişkilerden, arkadaşlıklardan bile kaçınanlardan. Cezakümüllahu hayran.