Seni sarsan bir hata yaptıktan sonra asla huzur bulamaz mısın?

Selamun aleyküm herkese. Bunu neden paylaştığımdan tam olarak emin değilim ama içimde tutmak artık çok ağır geliyor, dökülmem lazım. Genç bir Müslüman kızım ve tıp fakültesinin son senesine kadar hep disiplinli, çalışkan, hırslı bir tip oldum. Büyük planlarım vardı: yurtdışına taşınmak, sağlam bir kariyer kurmak, aile kurmak, kendime iyi bakmak ve gerçekten hayattan keyif almak. Daha yeni finansal olarak bağımsız olmuştum ve her şey önümde açıktı. Son senemde, sınıftan bir erkek sürekli yakınlaşmaya çalıştı. Ona açıkça uzaklara taşınmayı planladığımı ve birlikte olabileceğimizi düşünmediğimi söyledim. Ama beni en çok yiyip bitiren şu: sadece sınırları aşmış olmam değil, onları kiminle aştığım. Tamamen farklı dünyalardan geliyorduk. Daha iyi olduğumu söylemiyorum ama neredeyse hiçbir ortak yanımız yoktu: ne yetiştirilme tarzımız, ne hayalleri, ne konuşma şeklimiz ne de dünyaya bakışımız. Gerçekten bağ kurabileceğim biri değildi ve onu hiçbir zaman bir koca olarak hayal etmedim, hatta ciddi ciddi düşüneceğim biri bile. Yine de o ısrarcı olmaya devam etti, ben de olayları adım adım gevşettim ve bu, onun evine kadar varan bir sarmala dönüştü. O'na mahremiyetime erişim verdim - tam bir ilişki değildi, ama hep evlilik için saklayacağıma söz verdiğim şeyler oldu. Elimden geldiğince derinden tövbe ettim, Allah'tan af diledim ve tüm kalbimle geri alabilmeyi dilerdim. Suçluluk duygusu ezici. Beni şaşırtan şey, ona aşık olmamış olmam. Hayallerimle hiç uyuşmuyordu. Sadece, geriye dönüp baktığımda bana hiç mantıklı gelmeyen biriyle bu hatayı yaptım. Daha sonra, gerçekten bana uyan bir erkekle tanıştım - değerlerimiz, zihnimiz, her şey uyuşuyordu - ve evliliğe doğru ilerliyorduk ama sona erdi. O ayrılıktan sonra, ilk erkekle yaptığım şey büyük bir yumruk gibi çarptı ve öz imajım paramparça oldu. Kendimi küçülttüğümü hissediyorum, mahremiyetimin bir kısmını, asla beklemediğim son kişiye verdim. Hep olduğum kişi ile o tercihim arasındaki uçurum beni rahat bırakmıyor. Hiç kimse bilmese bile, yine de acı çekerdim çünkü ben biliyorum. Benlik saygımı derinden sarstı. Şimdi, böyle gelişip güzelleşmekle, cildime, bedenime, zihnime iyi bakmakla, bağımsızlığımın tadını çıkarmakla, kariyerimi büyütmekle, seyahat etmekle, planlar yapmakla uğraşmam gereken bir yaştayım. Bunun yerine, her yerde kendimi geri çekiyorum. Aile yemekleri, dışarı çıkmalar, hatta güzel anlar bile bu pişmanlık tarafından yutuluyor. Tıpta uzmanlık sınavımdan çekildim çünkü ona veya eski sınıf arkadaşlarıma denk gelme düşüncesi beni dehşete düşürüyor. Şimdi ondan tiksiniyorum ve görünüşe göre hâlâ yeniden birleşebileceğimizi düşünüyor, bu da beni hasta ediyor. İş hayatıma yeni başladım ama odaklanamıyor veya keyfini çıkaramıyorum. İzole ve gerginim, ailemin gözlerine bakmaya utanıyorum çünkü onlar beni hep ciddi, prensipli kızları olarak bildiler. Bunu mazur göstermeye çalışmıyorum - bu benim seçimimdi ve tüm içimle tövbe ettim. Ama, olduğumu düşündüğüm kişiden bu kadar uzak bir kararı nasıl verdiğimi, ve özellikle de neden onunla olduğunu kavrayamıyorum. Bu yüzden soruyorum: Başka biri bunu yaşadı mı? Değerlerine aykırı bir hata, sonrasında içten bir tövbe, neden onu seçtiğini anlayamadığın biriyle, ta ki utanç ve pişmanlık hayatını ve senin kim olduğunu sandığın şeyi parçalamaya başlayana kadar? Hiç normal bir hayata, huzura ve bir şeylerin keyfini çıkarmaya geri dönebilir misin? O utanç duygusunu, o tek hikayenin seni sonsuza kadar tanımlamasına izin vermeden nasıl aştın?