Ailem zehirliyse ve hayatımı çekilmez hale getiriyorsa onlardan uzaklaşabilir miyim, yoksa bu büyük bir günah mı olur?

Selamün aleyküm herkese. İçimi çok ağırlaştıran bir aile durumuyla ilgili samimi bir tavsiyeye ihtiyacım var. Özetle: Çocukluğum boyunca ailem aşırı zehirli, ihmalkâr ve istismarcıydı. Şimdi büyüdüm, gerçekten değiştiklerini sanıyordum ama son olaylar hâlâ içlerinde kötü niyet taşıdıklarını gösterdi-hakkımda yalan söylediler ve hayatımı olabildiğince zorlaştırmaya çalıştılar. Bağları tamamen koparmam haram mı olur? Biraz arka plan vereyim: Dini kafasına göre yaşayan bir aileden geliyorum. Büyürken ağabeyim beni fiziksel olarak döverdi, ailem de hep mazeret bulup ciddi bir disiplin uygulamak yerine sadece “konuşmakla” yetineceklerini söylerdi. Şiddet zamanla durdu, bense o asla af dilemediği hâlde affetmeyi seçtim. Annem beni ihmal etti, öyle ki kendi bakımımı kendi başıma öğrenmek zorunda kaldım-duş almadan, diş fırçalamadan, kıyafet değiştirmeden ya da düzgün yemek yemeden günler geçiriyordum. Ablam kötü koktuğum ve hijyenim olmadığı için benimle alay eder, üvey kız kardeşlerimle tam önümde hakkımda dedikodu yapardı. Yine de onu da annemi de affettim, hem de hiç af dilemedikleri hâlde, çünkü iyi bir Müslüman olup aile bağlarını korumak istedim. Zamanla kardeşlerime ve ebeveynlerime yakınlaştım, ama ağabeyim evlenince her şey dağıldı. Eşi benden hoşlanmadı ve hakkımda yalanlar uydurup bütün aileyi bana karşı döndürdü. Ağabeyim de ona arka çıktı, birlikte herkesi babamın yanında yaşamaya zorlanmam gerektiğine (kardeşlerim orada yaşıyor ya, “göz önünde” olurmuşum) ve yapmadığım şeyler için fiziksel olarak disipline edilmem gerektiğine ikna ettiler. Hatta ağabeyim kendimi savunmaya kalktığımda beni kendi elleriyle dövmekle tehdit etti. Annem açık açık bana inandığını söyledi, yine de kardeşlerimin koyduğu kurallara uydu, hatta babamın beni zorla alması için onu evine çağıracak şekilde ayarladı. Oraya gidince bütün ev halkına yemek yapmak zorunda bırakıldım, bu arada arkamdan yalan söylemeye, kötü konuşmaya devam ettiler. Onlara servis yapmaz ya da yemeğe çağırmazsam babam bağırıp böyle davranmanın “yanlış” olduğunu, ailelerin “hatalar” yüzünden kin tutmaması gerektiğini söylüyordu. Babam çok geleneksel, İslami öğretileri sık sık kendine uyacak şekilde çarpıtır, mesela İslam’ın kadınlara erkekler için yemek yapıp temizlik yapmayı şart koştuğunu söyler. Şimdi bir işim var, para biriktirebiliyorum; ciddi ciddi taşınmayı ve ailemle bütün iletişimi kesmeyi düşünüyorum. Planlarımdan hiç haberleri yok, zaten asla izin vermezler-büyük ihtimalle bir kadının yalnız yaşamasının haram olduğunu savunurlar, yetişkin ve maddi olarak bağımsız olmama rağmen. Annemle belki çok az bağlantıyı sürdürebilirim, çünkü izinsiz gidersem kardeşlerimle babamın onu suçlayıp hayatını zehir edeceğini biliyorum. Annem bana doğrudan kötü davranmasa da, kardeşlerime kıyasla bana gözle görülür şekilde daha kötü muamele ediyor, üstelik ben ihtiyacı olduğunda aktif şekilde ona yardım eden, yemek yapan, temizlik yapan tek evladım. Kardeşlerim onu “disiplin” talimatlarına uymadığı için azarlayınca öfkesini benden çıkarıyor, tüm stresinin kaynağının ben olduğumu söylüyor. Asıl sorum şu: Anlattığım onca şeyden sonra ailemle bağları tamamen koparmam haram olur mu? Allah sonsuz merhametiyle, bana bu kadar derinden zarar veren insanlarla bağlantıda kalmanın ne kadar dayanılmaz olduğunu ve bunun iyilik hâlimi ne kadar etkilediğini elbette bilir. Kendimi böyle koruduğum için günaha girmem mümkün müdür? Herhangi bir yol gösterim ya da düşünceniz çok şey ifade eder-buraya kadar okuduğunuz için Allah sizden razı olsun.