Ümit ve Kaygı Arasında: Tekrarlanan Duaların Yolculuğunda İlerlemek

Selam herkese. Son zamanlarda, benim için çok şey ifade eden bir konuda, özellikle de Salat-ul-Hacet (Hacet Namazı) ile, içimi Allah'a (c.c.) döküyorum. Her endişe içime sızdığında, ilk tepkim yine O'na yönelip yeniden dua etmek oluyor. Günlük namazlarıma elimden geldiğince devam ediyorum, Teheccüd'e kalkmaya çalışıyor, sünnetleri kaçırmamaya özen gösteriyor ve o özel anlarda -farz namazlardan sonra, secdede, ezan ile kamet arasında, seyahatte hatta yağmur yağarken- dua ediyorum. Ayrıca Allah'ın (c.c.) isimleriyle dua etmekle ilgili o güzel hadise sığınıyorum: "Allahumma inni es'elüke bi enni eşhedü enneke entellah, la ilahe illa ente, el-Ehad, es-Samed, ellezi lem yelid ve lem yuled ve lem yekün lehu küfüven ehad." ...bu isimlerle yapılan duaların geri çevrilmeyeceğine güvenerek. Ama dürüst olmak gerekirse, içimde bir mücadele var. Allah'ın (c.c.) kulunun O'nu nasıl bildiği/zannettiği öyle olduğu hadisini hatırlıyorum ve işte tam da bu noktada korkum devreye giriyor. Olumlu kalmaya ve O'na güvenmeye çalışsam da, kaygı yine bastırıyor ve sonunda tekrar tekrar duama dönüyorum. Bu sadece benim ısrarcı olmam mı... yoksa korku duamı olumsuz etkiliyor mu? Kendime sabretmeyi ve tevekkül etmeyi söyleyip duruyorum ama kalbim bir türlü sakinleşmiyor. İşte o huzursuzluk içinde, bir kez daha Allah'a (c.c.) yöneliyorum. Bu imanımın zayıf olduğu anlamına mı geliyor... yoksa yine de O'na yönelmenin iyi bir işareti mi? Sizler bu umut, korku ve aynı duayı tekrar etme döngüsüyle nasıl başa çıkıyorsunuz? Benim için Allah'a (c.c.) tekrar dönmek, O'ndan şüphe etmekle ilgili değil - kendi kalbimle boğuşmakla ilgili. Duadan yorulmuş değilim; sadece içimdeki korkudan yoruldum. CezakAllahu Hayran 🤍