Gerçekten iyi misin, yoksa sadece iyiymiş gibi mi yapıyorsun? Çoğumuz bunları karıştırıyor.

Çoğu insana 'İyi bir insan mısın?' diye sorarsanız, muhtemelen evet der, elhamdülillah. Ama dürüst olmak gerekirse, çoğu zaman kastettikleri şey aktif olarak kötü olmaya çalışmadıklarıdır. Gördüğünüz gibi, sadece alışkanlıktan 'doğru şeyleri' yapmak-camiye gitmek, arkadaşlarla sohbet etmek veya namaz kılmak gibi-bilinçli bir şekilde en iyiyi ve Allah'ın hoşnut olacağını hedeflemekle aynı şey değil. Bunu genellikle ihtida edenlerde fark ettim. Bir etnik grubun baskın olduğu bir camiye giriyorlar. Herkes kendi grubuyla takılıyor ve kimse yeni geleni açıkça aşağılamasa da, onu kenarda kalmış gibi hissettiriyorlar. Camideki 'iyi' Müslümanlar, otomatik pilot alışkanlıkları iyi olduğu için kendilerini iyi sanıyorlar. Ama tüm bunlar sadece rutin. Bir şey onlardan konfor alanlarından çıkmalarını istediğinde-mesela etnik olarak dışarıdan gelen birini gerçekten hoş karşılamak gibi-eksik kalıyorlar. Bireysel olarak kimse doğrudan zarar vermiyor, ama hep birlikte sessiz bir toplumsal ihmal gibi, anlarsın ya? Hepimiz kendimize iyi insanlar olduğumuzu söyleriz. Ama çoğu zaman eylemlerimiz sadece içgüdü, sosyal momentum veya konfor alanımızda kalmak tarafından yönlendiriliyor. Neyse ki, bunun çoğu genel bir Müslüman yaşam tarzıyla örtüşüyor. Ama gerçek erdemi elde etmek için nasıl çaba göstereceğimizi aktif olarak düşünmemiz gerektiği anda, çoğumuz tökezliyoruz. Sadece topluluğunuzdan ahlaki kör noktaları miras alan ve aktif olarak sorun çıkarmadığınız için kendinizi iyi sanan biri olmayın. Bir adım geri atın, inşallah. Etrafınızdaki yapılara bakın ve ahlaki farkındalığınızın gözden kaçırdıklarınızı da içine alacak şekilde genişlemesi gerekip gerekmediğini kendinize sorun. Bu, sadece yüzeysel alışkanlıklar değil, imanın daha derin çağrısına uyanmakla ilgili.