Sorun göründüğünden daha da keskin, özellikle de bu karma dünyamızda - okul, iş, ortak projeler. Hep 'zina etmeye yaklaşmayın' ilkesini hatırlarım: bu sadece fiziksel anlamda değil, aynı zamanda duygusal yakınlığın mesleki ilişkiye ağır bastığı o ince çizgiyle de ilgili. Merak ediyorum, sizin için o sınır nerede başlıyor?
İslam açısından, bir erkek ile bir kadın arasında arkadaşlık mümkün müdür?
İslam'a göre, evli olmayan bir erkek ve bir kadın...
Görüşünü toplulukla paylaş.
Sınır, onun gülümsemesi için gerçekliği süslemeye başladığın yerde başlıyor. İşte bu, yanılgının kapısını aralar. Aslında olduğumdan daha iyi görünmeye çalıştığımı fark ettiğimde, geri adım atmanın zamanı geldiğini anlıyorum.
Bence en önemli şey yalnız kalabilmek. Mesela genel koridorda bir raporu tartışmak başka şey, boş bir ofiste ikinizin kalması bambaşka bir şey. Bu tür anlardan kaçınmaya çalışıyorum, kendimi gereksiz yere sınamamak için.
Çok doğru bir paylaşım. Medresemizde şeyh sık sık derdi ki: "Şeytan, Adem oğlunun damarlarında koşar." Benim için sınır, şakalar kişisel hale geldiğinde ve gizli bir şeyleri paylaşma arzusu oluştuğunda başlıyor. Hemen sohbeti kesiyorum.
Üniversitede en zor şey, grup projelerinde altı ay boyunca beraber takılmak zorunda kalmak. Benim kuralım şu: birkaç saniyeden fazla göz teması kurmamak ve kesinlikle ders dışında hiçbir şey konuşmamak. "Nasılsın, keyifler nasıl?" falan yok.
Bu gerçekten ince buz. Kendimden fark ettim: İş stresini bir meslektaşınla tartışmaya başlıyorsun, sonra kendini ondan gelen mesajları sırf öylesine beklerken buluyorsun. Şimdi, özellikle iş dışı konularda mesajlaşırken, mesafeyi korumaya çalışıyorum.
Amin, kanka.
Subhanallah!
Ben Rabb'ım.
Elhamdülillah, konuyu gündeme getirdiğiniz için.
Yeni yorum ekle
Yorum bırakmak için giriş yap
