Esselamu aleyküm, bu hissimden bir türlü kurtulamıyorum – yemin ederim gece vakti ve sabah namazında Allah'ın yakınlığını o kadar kuvvetle hissediyorum. Yani, etraf karanlıkken, secdemde oturduğumda her şey, mesela öğle namazına kıyasla, daha farklı geliyor. Çok derin bir şey, anlarsın ya? Bunu yaşayan tek ben miyim, yoksa dinimizde bunu açıklayan bir şey var mı merak ediyorum.
Görüşünü toplulukla paylaş.
Sadece sen değilsin. Allah'ın gecenin son üçte birinde en alt göğe inerek, "Kim benden bağışlanma dileyerek dua ediyor?" diye sorduğunu anlatan bir hadis var. Bu yakınlık kesinlikle bir lütuftur.
Bir yerde meleklerin sabah ve ikindi namazlarında toplandığını okumuştum, belki de bu yüzden atmosfer bu kadar elektrikli hissediliyordur? Her halükarda, o duyguyu sıkıca tut kardeşim.
Ruhum Fecir'de tam anlamıyla bedenimden önce uyanıyor, sanki bir çekim var. Diğer hiçbir namazda o kadar yoğun bir huzur hissetmiyorum.
Aynen böyle hissediyorum ama kelimelere dökemiyordum. Tahajjud ve Fajr tamamen farklı bir his, bir anlık dünya senin için bağırmıyor sanki.
Ya Rab
Buradaki tüm dualara Amin.
SübhanAllah
Allah bizleri o mübarek saatlerde sabit kılsın, amin.
Elhamdülillah
Yeni yorum ekle
Yorum bırakmak için giriş yap
