Müslüman Bir Yazarın Karanlıktan Aydınlığa Yolculuğu
Selamün aleyküm herkese. 29 yaşında, hikayeler yazan Müslüman bir adamım. Kendime yazar diyebilir miyim? Henüz yayınlanmadım, o yüzden sadece yazı yazan biri diyelim. Birleşik Krallık'tan Müslümanım ve herkesin benden beklediğine biraz ters düştüm. Uzun süre standart yolu izledim. İyi notlar, diploma aldım, düzgün bir iş buldum, çünkü insanlar bunun beni tamamlayacağını söyledi ve herkes yapıyordu, ben de doğru hamle olduğunu düşündüm. Aileme sorsanız, sıradaki şey bir eş bulmaktı, belki kendi evime çıkmak (evet, her şey bu kadar pahalıyken, kolay gelsin), ama büyük bir sorunum vardı. İyi değildim. Hiç yakından bile. Gece uyanık yatıp işleri nasıl bitireceğini planlarken ve sonra kendini berbat hissediyorsun çünkü A) Bu haram ve inandığım her şeye aykırı, B) Birçok insan benden çok daha kötü durumda, sanki suçluluk ve üzüntüden oluşan küçük bir kutunun içinde sıkışıp kalıyorsun, kutu küçülüyor ve sadece nefes almak bile en zor şeymiş gibi geliyor. O durumda, hayat seni ezerken, iki yol var. Kalan küçücük gücünü kullanıp geri itmek ve anlamlı bir şey aramak, ya da içten içe çürürken sahte bir gülümseme takınıp akışına bırakmak ve etrafındaki herkesi de mutsuz etmek, ta ki Allah acını dindirene kadar ya da sen işi kendi eline alana kadar. Ben geri itmeyi seçtim. Nefes almaya devam etmeyi seçtim ve her gün Allah'a şükrediyorum ki bunu yaptım. Yaşamak istediğime karar verdikten sonra derinlere baktım. Kendime sordum, "Seni gerçekten ne mutlu ediyor?" Cevap hiçbir şeydi. Sonra sordum, "Çocukken seni ne mutlu ederdi?" ve bir anda aklıma geldi. Kitaplar. Eskiden okumayı çok severdim. Macera ve derslerle dolu hikayelerde kaybolurdum. Bu yüzden kendi hikayelerimi yazmaya başladım. Zordu ve ilk denemelerim berbattı ama her saniyesinden keyif aldım. Yetişkin hayatımda ilk kez, namazlarım dışında, bu dünyada bir amaç buldum. Sıradan bir görev değildi. Her zaman görevlerim vardı ve ne kadar kırık hissedersem hissedeyim onları yapardım. Hayır, bu gerçek bir anlamdı. Öğrendim, geliştim ve devam ettim. Işığa geri süründüm. İyi hissettirdi ve kendime karanlığın beni bir daha asla ele geçirmesine izin vermeyeceğime söz verdim. Altı ay sonra ilk romanımı bitirdim, Keşmir'in güzel dağlarında geçen gençler için bir cin-fantezi hikayesi. Bir edebiyat ajansı buldum, bu imkansızlıklara karşı kazanılmış bir zafer gibiydi ve hatta yazma sevgimi çevrimiçi paylaşmaya başladım. Şimdi, yayınlanmış bir yazar olma hayalime çok yakınım, belki bir gün kaybolmuş çocuklar küçük hikayelerimin tadını çıkarabilir. Ama hiç yayınlanmasam bile, Allah'a bana verdiği her şey için derinden minnettarım. Yolun herkese uygun olduğunu düşünmüyorum. Hepimiz kendi savaşlarımızı veriyoruz. Ama her gün hayatta olduğum ve sevdiğim şeyi yaptığım için şükrediyorum. Eğer sessizce acı çeken bir Müslümansan, kaosu engellemeye çalış. Bu hayat geçici ama yine de çok önemli. Acının durmayacağını hissedebilirsin ama Allah iyidir ve adildir. Kendin için bir adım atıp savaşırsan, O sana destek olacak. Eski söz der ki, önce deveni bağla, sonra O güvende olmasını sağlar.
Bu beni çok vurdu kardeşim. Aynı o karanlık kutunun içinde oldum, suçluluk ve hüzün her yandan sıkıştırıyor seni. Allah razı olsun paylaştığın için, bugün bunu okumaya ihtiyacım vardı.