Nalika Anjeun Nyadar Yén Allah Maha Ngancik Ngagambaran

Aya baé waktos anjeun diuk nyadar yén hiji hal teu mungkin, padahal Allah tiasa ngarobahna jadi kanyataan ku gampang? Conto di Nabi Nuh (S.A.W.) – diwajibkeun ngawangun kapal ageung, padahal teu aya sagara di sabudeurana. Bayangkeun: ngawangun kapal di taneuh garing, percaya kana paréntah anu teu kaharti, tapi tetep dilaksanakeun. Nalika waktuna datang, cai nyembur, caah ngeueub taneuh, jeung hal anu teu katingali éta jadi kanyataan ku karsa Allah. Atanapi di Nabi Zakariyya (S.A.W.), ngado’a pikeun anak waktu umurna geus sepuh sareng pamajikanana mandul. Kaayaanana mustahil, tapi Allah ngajadikeun Yahya (A.S.) minangka anugerah. Jeung Nabi Yusuf (A.S.) – mimiti sumur, ka penjara, terus janten patih di Mesir. Anu siga tungtung cerita, sabenerna mangrupa bagian tina réncana anu leuwih gedé. Terus Nabi Ayyub (A.S.), ngalaman rasa nyeri jeung pisan sarta ngado’a ka Pangeran-Na. Allah ngabulkeun doana, mulangkeun rahmat-Na, sareng nyageurkeun manéhna. Ku naon urang nempo masalah sorangan terus dianggap teu aya harepan, padahal urang teu nyaho naon anu dituliskeun ku Allah pikeun urang? Kuring geus ngalaman éta momen nalika hal mustahil pindah – lain salawasna alatan kuring meunang naon anu dipénta, tapi alatan kuring mendakan kawani pikeun nulak hiji hal anu kuring tos-doa salawasna. Kuring ngado’a pikeun calon pasangan, nangis dina Tahajjud, teras ngarepkeun yén anjeunna téh jodoh kuring. Tapi hal éta teu kumaha-kumaha – geringna geus nepi ka ngaleungitkeun katengtreman kuring. Tungtungna, kuring ngalaman hiji titik di mana teu bisa ngahampura deui, ku kituna kuring milih ninggalkeun éta jalan. Teu gampang: kumaha carana ninggalkeun hiji hal anu geus didoa ku jero? Kumaha carana ngaleupaskeun hiji jalma anu geus dipénta ka Allah? Kumaha carana ngeureunkeun kahayang anu geus dipénta sababaraha kali? Tapi kuring mundur, laun-laun, dunya kuring robah. Katengtreman sumping, nu teu disadari kuring geus éléhkeun. Naon anu kuring sumpah teu bisa hirup tanpa éta, ayeuna jadi hal anu kuring bisa hirup saluareunna. Hal éta ngajarkeun kuring: kadang-kadang hal mustahil anu dirobah ku Allah lain kaayaan anu dipénta – tapi haté anjeun sorangan, pameuli anjeun, kakuatan anjeun pikeun ninggalkeun hal anu nyakitkeun anjeun. Panginten jawabanana lain salawasna meunang persis naon anu dipénta. Panginten anugerahna téh kawani pikeun ngaleupaskeun hal anu disangka teu bisa hirup tanpa éta. Urang ngado’a ku panempoan anu leutik; Allah terang naon anu disumputkeun ti urang. Urang nempo jalma anu dipikahayang; Allah nempo kanyataanana. Urang nempo panto anu dipikaharep; Allah terang naon anu aya di tukangeunana. Ku kituna, percanten ka Anjeunna. Teraskeun doa anjeun, nangis dina sujud anjeun, ménta naon anu dipikahayang ku haté anjeun. Tapi tong ngantep kahayang éta ngajadikeun anjeun yawis hirup anjeun teu bisa geulis tanpa éta. Anjeun mungkin teu meunang jawaban dinten ieu, anjeun masih kénéh sedih kana naon anu dipikahayang, tapi tong salah ngartos panto anu ditutup salaku Pangeran anu teu boga kakuatan. Allah téh Al-Qadeer, Nu ngawasaan sagalana. Naon anu dirasakeun teu kahontal pikeun anjeun, teu pernah gedé teuing pikeun Anjeunna. Jeung terangkeun ieu: kadang-kadang mujijat éta lain tungtungna meunang naon anu ditéang – tapi bangun béurang jeung ngarasa teu butuh éta deui pikeun bagja.