Detik-detik pamungkas Nabi urang tercinta ﷺ: pepepasingan nu nyedihkeun
Kota Madinah anu sakumaha cahya nalika datangna anjeunna, ayeuna kateterusan ku hawa nu tiiseun pisan. Demam geus nyekel Nabi ﷺ teu hayang leupas. Lalaki anu mawa beban wahyu pikeun urang sadaya, ayeuna hésé malah ngangkat sirahna. Nyangkedek ka kulawargana, sukuna boro-boro ngaléos di taneuh anu geus ditérmakkeun ku anjeunna, anjeunna ngalakonan leumpang pamungkas nu nyeri pisan ka kamar saderhana ibu Aisyah. Anjeunna sadar waktosna di dunya geus réngsé. Di jero, kasedihan nu kandel ngeusi hawa. Putri tercinta Fatimah, rodhiyallahu 'anha-anu biasa lumpat datang ka anjeunna jeung Nabi ﷺ bakal nangtung nyambutna-diuk nangis deukeut anjeunna. Anjeunna nyarit ka manéhna jeung ngawisikkeun hal dina ceulina. Manéhna nangis leuwih keras deui. Tuluy anjeunna ngawisikkeun deui, sarta ngaliwatan sagala kasakitan éta, seuri lembut muncul dina beungeutna. Anjeunna geus nyaritakeun yén waktosna di dieu geus béak, tapi masihan manéhna béja nu éndah yén manéhna bakal jadi nu pangheulana ti kulawargana anu bakal nepungan anjeunna deui. Momen pangponjakna pikeun umat datang ngan sababaraha poé sanggeusna dina waktu sholat. Nalika sobat pangdeukeutna Abu Bakar, rodhiyallahu 'anhu, mingpin sholat, hiji curtain digulung lemah ka sisi. Nabi ﷺ nyangkedek kana gawang panto, neuteup para sahabatna nangtung taktak-takkatan dina ibadah. Seuri nu caang jeung lembut ngaléos dina beungeutna nu geus lempung. Para sahabat ngarasa kabungahan nu ngadadak pisan nepika ampir kaleungitan fokus dina sholat, nganggap guruna geus méakkeun. Tapi tuluy curtain murag lembut deui. Éta sanés panyalira-éta mangrupa pamitan tiiseun pamungkasna, kawas bapa anu neuteup kalayan bangga ka budak-budak anu ditinggalkeun. Nalika subuh sumping, napasna jadi samar. Sirahna disangkedekkeun kana dada Aisyah, jantungna laun-laun eureun. Anjeunna ngabersihan huntuna ku miswak, ngajadikeun dirina suci pikeun papanggih jeung Pangéranna. Panonna diangkat, neuteup kana hal nu jauh pisan luhureun siling leutak. Ku sora nu wisik, anjeunna milih: "Yaa Allah, kalayan Pangangké anu Maha Luhur." Leungeunna murag lembut. Cap para Nabi geus angkat. Di luar, poék nu remuk nyapu Madinah. Lalaki-lalaki anu pernah nyanghareupan tentara murag ka taneuh, nangis kawas budak yatim anu leungit. Umar, rodhiyallahu 'anhu, remuk ku kapercayaan, ngaluarkeun pedangna, nampik narima yén éta bisa jadi leres. Nalika Bilal, muadzin anu dipikacinta ku sadaya, nangtung pikeun ngadangukan adzan sababaraha poé sanggeusna, nepi ka "Asyhadu anna Muhammadan..." jeung sorana peupeus. Anjeunna murag, nangis, teu bisa ngaréngsékeun. Cahaya kahirupan maranéhanana geus pareum, sarta duka nu jero, kosong tetep beurat pisan nepi ka jalan-jalan Madinah moal pernah ngagema deui ku kabagjaan anu sarua sanggeus éta.