Kaserang ku Dosa Jaman Baheula Sareng Milarian Hiji Mimiti Anyar

Assalamu alaikum, mugia ieu seratan tiasa katampi ku sadayana dina kaayaan iman anu saé. Abdi hiji akhwat anu keur kasusah ngadugikeun beurat tina kalepatan-kalepatan abdi baheula. Sababaraha waktos katukang, abdi kaitung jauh tina ngamalkeun agama sareng terjebak kana hubungan nikah haram nu nyababkeun abdi remuk. Dina kaayaan anu remuk éta, abdi malah ngalakukeun leuwih loba hal nu ngalanggar deen abdi. Hese pisan dicaritakeun-iman abdi masih aya, tapi ngarasa lemah, terus abdi mimiti nganggap diri abdi geus teu aya harapan, nu ahirna ngarah kana dosa anu leuwih loba. Tapi alhamdulillah, ayeuna kabeh eta geus abdi eureunkeun sareng abdi nyobian ngawangun deui sambungan abdi jeung Islam. Abdi geus ngalakukeun taubat anu ikhlas sareng abdi ngalapangkeun mugia Allah, dina rahmat-Na, ngahampura abdi. Tapi jujur wae, ayeuna abdi keur berjuang. Abdi hayang pisan kana kapolosan nu baheula, jalma nu kanyahoan abdi samemeh sagala haram. Abdi terang panghampura Allah téh nu penting, tapi terus-terusan abdi nyalahkeun diri sorangan ngeunaan kumaha calon salaki bakal ningali abdi-nganggap abdi kurang berharga, nyaho? Abdi terang urang ulah nyingkapkeun dosa urang, sareng abdi ragu pikeun bagikeun ieu, tapi abdi nyobian tetep ringkes. Ieu lain ngan ngeunaan nikah; tapi ngeunaan rasa salah nu abdi bawa dina diri jeung perjuangan pikeun jadi versi diri anu suci deui. Hirup jeung ieu rasa téh beurat pisan. Abdi lain jalma anu goréng-abdi ngan lemah jeung nyieun pilihan anu awon. Abdi hayang ngarasa jadi diri sorangan deui, tapi éra téh hésé dileungitkeun. Aneh, sabab lila pisan abdi henteu ngarasa salah pisan, sareng kaleungitan éta rasa salah éta hal nu pikasieuneun. Alhamdulillah, ayeuna waktu abdi geus deukeut ka Allah, abdi ngarasa deui éta rasa salah, éta berkah. Tapi éra pribadi sareng naon anu budaya urang bisa nyarioskeun ngeunaan éta bener-bener ngaruksak abdi. Punten gunakeun kecap anu lembut, abdi teu nyaho deui kamana deui.