Meres Kana Kalakuan Indung Kuring

Assalamu alaykum. Abdi leres-leres kedah ngaluarkeun ieu tina hate, janten mangga baca taliti upami anjeun gaduh waktos. Abdi nuju sesah pisan sareng indung. Urang duaan parantos ngalangkungan seueur hal, tapi anu kaalaman ku anjeunna jelas langkung traumatis. Kinten-kinten sapuluh taun ka tukang di Maroko, abdi kaserang sindrom Lyell, sareng éta janten mimpi buruk pikeun urang duaan salami sababaraha bulan. Sanggeus abdi kaluar ti rumah sakit, urang nyanghareupan masalah kauangan anu serius sareng seueur kategangan antara bapa sareng indung salami sakitar opat taun. Saterasna, bapa pindah ka Spanyol kanggo padamelan, sareng urang cicing di ditu sareng tunjangan alit anu dikirimkeun dugi ka urang tiasa ngiring sacara hukum tilu taun saatosna. Indung hoyong ngabantun abdi ka dieu utamina kanggo perawatan médis anu langkung saé, tapi tétéla teu seueur anu sayogi. Anjeunna gaduh gambaran anu diidealkeun ngeunaan kahirupan di luar nagri-langkung bagja, langkung jegud, kalayan perawatan kaséhatan anu saé-tapi abdi sareng lanceuk abdi tungtungna ngarasa terasing sacara sosial di sakola anyar urang kusabab teu tiasa nyarios basa atanapi gampil nyaluyukeun diri. Sanggeus sataun satengah, anjeunna mutuskeun urang kedah pindah ka kota sanés tempat nini sareng sababaraha baraya cicing, ngarepkeun nasib anu langkung saé sareng dukungan kulawarga (sanaos anjeunna teras-terasan ngingetkeun abdi yén abdi téh cukang lantaran sagala perjuangan urang). Kaayaan teu langkung saé; kulawargana pindah jauh dina jangka sataun, sareng bapa nampik ngiring urang kusabab anjeunna pikir teu bakal mendakan padamelan di dinya-aranjeunna tos cerai ayeuna. Janten urang kajebak di dieu salami genep taun panjang, nyanghareupan masalah kauangan anu terus-terusan, urusan surat-surat karesidenan, masalah nyéwa, diskriminasi padamelan, sareng seueur deui. Ayeuna indung nuju dina titik putus-anjeunna ngagorowok ka urang sareng kadang-kadang neunggeul urang tanpa alesan. Anjeunna ngagedé-gedékeun hal-hal alit sareng gampil ambek. Anjeunna ngagungkeun yén anjeunna masihan tuang sareng tempat cicing ka urang, tapi anjeunna henteu ngawitan abdi angkat ka gim kusabab saurna abdi ngarobih ciptaan Allah, sanaos abdi jauh tina janten binaragawan sareng bieu pisan aya kamajuan. Abdi ngan tiasa angkat isuk-isuk, teu pernah siang atanapi sonten. Dina salah sahiji letupan amarahna, anjeunna ngabatalkeun les tambahan abdi. Anjeunna timburuan pisan upami ngadangu yén batur anu dipikanyaho nuju diajar kadokteran atanapi parantos ngahontal hal anu tanggung jawab, sanaos éta ngan ukur ngangon domba-sapertos misan abdi di kampung urang di Maroko. Anjeunna terus-terusan muji anjeunna di payuneun abdi nalika anjeunna keur kesel. Anjeunna nuduh abdi ngalakukeun hal-hal anu teu pernah abdi laksanakeun sareng salah ngadangu hal-hal anu teu pernah abdi ucapkeun. Dugi ka ayeuna, jurus pamungkasna nyaéta nyandak telepon urang, motong urang sanés ngan tina média sosial (anu meureun cicingeun janten berkah) tapi ogé tina grup kelas sareng jalan-jalan sareng réréncangan. Lanceuk abdi anu langkung ngora masih gampil kagoda ku hal-hal dunya sapertos artos sareng barang matéri, sareng kusabab anjeunna ningali kahirupan urang amburadul, anjeunna kadang-kadang kaleungitan kasabaran sareng mimiti ngagorowok. Ahir-ahir ieu, indung ogé parantos mimiti neunggeul barang, meupeuskeun sareng ngalungkeun objék dina pabantahan pangleutikna, malahan ngagoler di lantai kalakuan siga teu waras. Anjeunna sok ngoméntaran buuk abdi sanaos éta rada pondok sareng rapih, teu aya anu ncolok. Abdi nampi béasiswa sareng masihan anjeunna ampir satengahna-€1200-tapi anjeunna masih nyindiran sapertos “cobian bawa hal ka imah sakali-kali,” sanaos abdi sering ngagaleuh barang. Anjeunna ngagorowok ka abdi kusabab gaduh teuing aplikasi dina telepon. Abdi sareng lanceuk teu pernah tiasa ngawangun sosobatan anu solid sareng saha waé kusabab anjeunna ngarasa teu aman. Iraha waé urang nyebatkeun naon anu disarankeun ku réréncangan pikeun sonten (sareng urang sering nyarios ka anjeunna, sanaos kadang-kadang anjeunna ngintip telepon urang sorangan, ngaku yén anjeunna indung sareng réréncangan pangsaéna urang janten urang kedah ngabagi sadayana), anjeunna bakal nyarios sapertos “ulah ngalakukeun sagala anu diomongkeun ku anjeunna” atanapi “Tingali? Rencanana robih kusabab indungna nyarios kitu.” Naon deui anu tiasa abdi ucapkeun? Abdi teu terang deui. Upami abdi hoyong angkat ka mall, anjeunna kedah ngiring. Upami abdi nonton anime, anjeunna nyarios éta budak leutik. Anjeunna ambek sanaos abdi ngumbah piring dina urutan anu béda ti anu dipikaresepna. Sareng cicing di kamar abdi pikeun nonton atanapi nganggo telepon? Hilapkeun-anjeun teu diwenangkeun di kamar sorangan kajaba upami nuju diajar; anjeun kedah cicing di ruang tamu. Dasarna, abdi ngarasa teu gaduh kabébasan nanaon, bahkan pikeun hal-hal pribadi pangleutikna. Aya poé-poé anu tenang, tapi engké atanapi engké kaayaan balik deui persis sapertos anu parantos dijelaskeun, sareng éta sok dimimitian ku hal anu alit sapertos “abdi meuli roti anu salah,” “Naha abdi leres-leres kedah kaluar kanggo tipung dina panas kieu?” atanapi “Aya réréncangan anu badé sumping,” atanapi “abdi parantos tuang di luar,” atanapi abdi mampir ka kafé sareng réréncangan saatos gim tanpa nyarios ka anjeunna. Abdi teu hoyong henteu patuh ka indung atanapi ngalakukeun naon waé anu ngajauhkeun abdi tina Islam, janten mangga naséhatan abdi, géndéng abdi upami diperyogikeun-hususna upami anjeun tiasa masihan sudut pandang Islam anu mumpuni.