Ngarasa buntu dina iman jeung leungit arah

Assalamu alaikum, abdi ngahubungi sabab teu seueur jalmi anu tiasa dipénta saran. Abdi parantos ngalaksanakeun sadaya shalat fardhu ti saprak janten kawajiban, sareng nganggo jilbab ti harita ogé. Abdi sok nyobian ngajauhan ngobrol sareng lalaki di sakola sareng ngajauhan dosa, sanaos kadang lasut kana dosa alit, tapi abdi estu usaha. Sababaraha taun ka tukang, abdi ampir unggal wengi hudang pikeun tahajjud upami tiasa. Kira-kira dua taun ka pengker, abdi fokus pisan kana agama-ngalaksanakeun shalat sunnah, ngajauhan musik sareng ngan ngadangukeun nasyid sareng Al-Qur'an, sareng estu nyobian ngajauhan bohong, ghibah, jsb. Hubungan abdi sareng Allah mangrupikeun anu paling kuat anu kantos dirasakeun; abdi ngarasa tiasa percanten sapinuhna ka Mantenna sareng teu hariwang nanaon. Terus dugi ka taun ieu. Abdi balik deui ngadangukeun musik taun kamari, sareng hoyong ngeureunkeun éta. Abdi masih ngalaksanakeun sadaya shalat, hudang pikeun tahajjud, ngadoa, sareng nganggo jilbab. Awal taun ieu, abdi mimiti ngobrol sareng saurang lalaki, anu lumangsung sababaraha bulan. Abdi nuju bajoang sareng agama dina waktos éta-sapertos aya pilihan antara Islam sareng cinta, tapi abdi henteu kantos kaleungitan iman. Abdi masih mikanyaah agama sareng nyobian dina hal sanés, tapi ningali ka tukang, hubungan éta nyababkeun abdi kana seueur dosa, astaghfirullah. Saatos sababaraha bulan, abdi nyarios ka anjeunna yén rasa dosa parantos beurat teuing sareng mutuskeun pikeun mungkas. Anjeunna ngartos. Tapi kira-kira waktos éta, aya kajadian anu ngajadikeun abdi ngarasa ditinggalkeun sareng nyalira pisan, sareng iman abdi mimiti lemah. Abdi balik deui ka anjeunna sabab depresi sareng ngarasa teu aya batur. Bulan kamari, iman abdi estu lemah sareng abdi henteu resep kana éta, janten abdi megatkeun deui hubungan sareng anjeunna, sareng insya Allah abdi moal ngahubungi deui. Abdi mimiti fokus kana diri sareng agama, langkung seueur ngadoa sareng ménta pangampura. Éta ngabantosan sakedap, tapi kira-kira saminggu ka pengker abdi mimiti bajoang deui sareng seueur ngadoa ménta pitulung. Abdi sadar yén doa-doa abdi henteu dikabulkeun. Abdi ménta hal-hal anu kedah kajantenan enggal-sapertos énjing atanapi minggu payun-sareng éta henteu pernah kawujud, sanaos katingalina wajar. Hal ieu ngajadikeun abdi mikirkeun sadaya doa salami mangtaun-taun anu teu acan diwaler, sareng ayeuna abdi hariwang ngeunaan masa depan sabab abdi seueur ngadoa ngeunaan éta. Abdi tiasa janten kaleuleuwihi mikir, tapi biasana abdi hudang pikeun subuh ampir unggal dinten. Kamari nalika tahajjud, abdi ngadoa supados hudang (sanaos biasana hudang), sareng abdi lasut subuh wengi éta. Dinten ieu abdi ngadoa deui supados hudang, sareng abdi henteu hudang deui. Abdi terang éta henteu kedah janten masalah ageung, tapi sareng sadaya anu sanés, éta ngajadikeun abdi ngarasa asa. Abdi nuju usaha pangsaéna, sareng Allah Maha Asih. Abdi henteu ngartos naon salah abdi dugi doa-doa abdi ditolak, tapi abdi estu hoyong nguatkeun iman sareng ngarasa deukeut deui ka Mantenna. Sakur saran bakal dihargaan pisan. Punten sing saé dina koméntar; abdi mah ukur saurang sadérék awéwé anu nuju bajoang sareng hoyong ngalereskeun kaayaan.