Ngarungrumkeun maotna lanceuk lalaki kuring
Assalamu alaikum sadayana. Kuring teu pati yakin ménta sasaran atawa ukur butuh curhat, tapi loba nu aya dina pikiran. Poé ieu geus dua bulan ti saprak lanceuk lalaki kuring nu leuwih ngora, kakara 21 taun, ninggalkeun dunya. Manéhna keur leumpang balik ti masjid sanggeus solat Isya waktu aya mobil nabrak teu eureun-eureun. Urang mah teu nyaho nepi ka isukna sabab urang sadulur awéwé kabéh geus kawin, cicing jeung salaki masing-masing, jeung manéhna nu ngurus indung urang. Manéhna leuwih ngora lima taun ti kuring, keur bajoang mental, émosional, jeung finansial-bapa jeung indung téré urang teu kungsi ngarojong manéhna sanggeus lulus SMA umur 17. Saeutik latar: indung urang ngalaman skizofrenia parna teu bisa ngurus dirina sorangan, komo deui budak. Waktu manéhna didiagnosa mangtaun-taun ka tukang, manéhna jeung bapa urang cerai, tuluy manéhna pindah ka indungna, nu ngurus manéhna salila 20 taun. Jadi umur 17, lanceuk lalaki kuring teu ngarasa ditarima di imah bapa deui tuluy pindah ka nini pikeun mantuan indung jeung nyoba ngamimitian hirupna sorangan. Manéhna teu sampurna-urang kabéh ngaliwatan fase-tapi manéhna usaha kacida pisan ka indung urang. Manéhna mindeng ngarasa teu cukup, siga bapa urang ngéwa ka manéhna, siga manéhna ditinggalkeun sangsara tanpa aya pituduh. Kuring kacida deukeutna jeung manéhna. Aya waktu-waktu teu aya dahareun di imah nini-nini geus kolot teuing pikeun digawé, indung gering teuing, jeung lanceuk lalaki kuring nguseup gawéan naon waé leutik ngan pikeun mawa duit ka imah, sakapeung manéhna sorangan lapar. Kacida nyerina haté kuring mikiran kumaha beuratna hirup manéhna. Sakapeung peuting manéhna nelepon kuring ceurik, nanya naha Allah méré ujian siga kieu, naha hirup kieu sesahna ari batur nu saumuran boga kulawarga nu ngarojong. Naha manéhna kudu bajoang ngan saukur ménta indung nginum obat atawa malah kaluar tina ranjang. Samentara éta, bapa urang kawin deui dua bulan sanggeus cerai jeung indung, waktu lanceuk lalaki kuring kakara umur sataun. Manéhna boga tilu budak deui jeung pamajikan anyarna, jeung waktu lanceuk lalaki kuring ninggalkeun imahna umur 17, bapa geus rada mapan finansial. Lanceuk lalaki kuring ningali dulur-dulur sabapa maké baju mahal ari manéhna mah teu boga sapatu atawa calana jero nu pantes. Kuring nyoba mantuan sabisa-bisa, tapi kuring jeung salaki kuring boga tagihan sorangan, sakapeung kuring teu boga nanaon pikeun dikirim, jeung manéhna saré lapar. Kacida ancur haté kuring. Salila tilu taun manéhna digawé sérédan, mawa tanggung jawab nu lain milikna, kuring terus nanya, naha manéhna? Sapanjang éta waktu, bapa urang teu kungsi sakali-kali nanyakeun kaayaan manéhna. Lanceuk lalaki kuring numpuk rasa hanjelu, jeung di bulan Ramadan manéhna datang ka imah bapa ngomongkeun hal-hal nu karasa pisan. Tapi dua minggu ti harita, manéhna balik deui ceurik, ménta dihampura. Manéhna ngomong sanggeus solat di masjid, manéhna ngarasa Allah nungtun manéhna pikeun ngomean hubungan. Éta pastina butuh kawani nu luar biasa. Harita kuring teu sadar yén ieu kajadian dina 40 poé pamungkas manéhna. Ningali deui, kuring kacida reueus ka manéhna. Dua minggu ti harita, manéhna ditabrak mobil ngan rada leumpang ti masjid, deukeut imah indung urang. Allah nyokot jalma nu pangkuatna nu kuring kenal, nu panglobana sangsara di antara urang sadulur, jeung haté kuring nyeri manéhna teu aya di dieu jeung tilu lanceuk awéwé kolot jeung adina awéwé bungsu. Manéhna hiji-hijina lanceuk lalaki urang, nu ngajaga urang tetep nyambung jeung indung. Kuring moal pernah ningali deui imutna, leungeunna nu rajin, atawa ngadangu sorana deui. Ceuk maranéhna Allah nyokot nu panghadéna ti urang ti awal, tapi naha manéhna? Naha manéhna kudu nandangan kasangsaraan kacida lobana? Manéhna moal pernah boga kulawarga sorangan, moal pernah tepang jeung budak kuring nu bakal datang, moal pernah sakola siga nu diimpikeunana. Indung kacida sono ka manéhna-sakapeung manéhna ngomong, "Sakurang-kurangna anak kuring ayeuna jeung Allah, teu di dieu sangsara jeung kuring dahar roti garing." Manéhna pantes narima nu leuwih hadé. Sanajan hirup teu adil, manéhna ngusahakeun imanna unggal poé.