Kuring ngalaporkeun kulawarga kuring ka pihak berwenang sabab maranéhna ngadalikeun kuring jeung ngahalangan kuring ngalaksanakeun Islam kalayan bener

Salaam sadayana. Sapanjang hirup kuring, kuring digedékeun ku kulawarga jeung ngarasa hal-hal téh normal. Tapi pas kuring beuki gedé, kuring mimiti sadar kumaha kacauna kaayaan éta. Maranéhna sok ngahukum, ngagorowok, ngancam-sacara psikologis boh fisik. Kuring ngahubungi layanan pitulung anonim jeung nyaritakeun carita kuring, tuluy méré idéntitas lengkep, nu hartina pihak berwenang kudu campur tangan dumasar hukum. Urang sadaya lahir Muslim, tapi maranéhna ambek lamun kuring nyoba nuturkeun Islam kalayan bener. Indung kuring teu maké jilbab atawa solat iwal ti bulan Ramadan atawa aya nu maot. Bapa kuring teu ngalaksanakeun ibadah pisan-nginum, ngaroko, nyiksa kami, pokona sagala rupa. Matak lieur: indung kuring hayang kuring indit Umrah, jadi kuring dipaksa gawé di supermarket tempat kuring kudu nanganan daging babi, alkohol, bako, jeung karcis lotre. Kuring diuk di kasir. Kuring teu hayang gawé di dinya, tapi kuring hayang indit Umrah. Pas kuring nanya naha éta pagawéan haram, manéhna langsung ngambek jeung ngagorowok ka kuring. Manéhna ngajak lanceuk lalaki kuring-nu ogé teu ngalaksanakeun ibadah-jeung manéhna ngancam rék ditinju lamun kuring terus nanya naha musik atawa pagawéan haram. Kuring geus nanya patarosan kawas kitu ti leuleutik, nyoba ngadeukeutkeun diri ka Islam, utamana saméméh Umrah. Pas tungtungna indit, kuring ngan ngarasa dosa. Kuring malah teu nyaho solat anu bener. Indung kuring nyieun kuring gawé di pagawéan haram, jeung sabagian kuring ngarasa manéhna ngalakukeun éta ngan pikeun pintonan waé, sabab sababaraha bulan saacanna manéhna nanya naha urang indit ka Dubai deui. Unggal kuring nyabitkeun éta, manéhna sok ngomong kuring kaleuleuwihi. Maranéhna geus neunggeul, nyekek, ngaruksak hapé kuring, nepi ka lembang-tapi maranéhna mungkir kabéh. Kuring geus teu kuat, jadi kuring nelepon layanan pitulung. Maranéhna ngalibetkeun pamaréntah daérah. Dina hiji pasamoan, kulawarga kuring nelepon kuring 20 kali. Kuring ngangkat telepon bari aya patugas pamaréntah ngadangukeun, lanceuk kuring maksa kuring balik langsung. Maranéhna ngadéngé kumaha ngancamna jeung ngadalikeunana. Kuring geus kaluar ti éta pagawéan, jeung kolot kuring ngamuk. Maranéhna ngomong kuring bakal dipiceun lamun kuring kaluar, yén kuring kudu terus gawé naon waé kajadianana. Sanggeus éta telepon, kuring teu bisa balik ka imah. Pamaréntah ngalibetkeun pulisi; maranéhna nanya ka kuring tuluy indit ka imah kulawarga kuring. Kuring dibanjiri pesen jeung telepon. Kuring dititah teu maliré, jeung kuring ngarasa doraka pisan sabab megatkeun hubungan kulawarga téh dosa gedé dina Islam. Kuring nyaritakeun sagalana ka pihak berwenang. Kolot kuring kungsi ngagorowok ka kuring gara-gara lila teuing di masjid. Kuring teu kungsi ngarasa aman ngalaksanakeun kapercayaan kuring di sabudeureun maranéhna, jadi kuring biasana solat Subuh peuting basa saré kabéh. Ayeuna kuring cicing jeung babaturan-maranéhna lain Muslim, tapi kuring ngarasa leuwih dipeduli jeung deukeut ka maranéhna batan kulawarga Muslim kuring sorangan. Kuring ngarasa dosa megatkeun hubungan, tapi maranéhna malah megatkeun kartu SIM kuring sangkan kuring teu bisa ngahubungi saha-saha, harepan kuring bakal balik ngarayap. Kuring bingung-kuring ngarasa kawas kuring ngalakukeun kasalahan, tapi ogé ngarasa henteu. Maranéhna teu hayang kuring ngalaksanakeun Islam sakumaha mistina. Maranéhna ambek yén kuring ngajauhan musik jeung jogét jeung omongan nu teu aya gunana, padahal maranéhna ukur ngagunjing, ngadengekeun musik, ngabandingkeun kuring jeung batur, jeung nyabit-nyabit hal nu maranéhna apal kuring teu resep.