Tos jadi muslim ti umur 12, alhamdulillah!
Kuring narima Islam nalika umur 12, tur jujur, teu aya kaduhung. Waktu harita, kuring ngarasa hayang nanya, ieu mah fase wae atawa hayang robah kahirupan? Tapi sanajan keur budak, kuring terus nanya ka sorangan: naha kuring ngarasa katarik kana parobahan ieu? Naha ieu beneran kuring, atawa Allah nu nungtun kuring? Kuring inget mimiti salat ti umur 8 taun, sok syukur ka Allah pikeun sagalana jeung menta pituduh pikeun manggihan agama anu bener. Kuring sok ngahaleuang, 'Lamun aya nu bener-bener ngadengekeun, tulung tunjukkeun jalan anu bener.' Dihaleuangkeun terus-terusan, poe demi poe. Kolot kuring mah teu resep kana Islam, jeung sigana moal resep dina waktu deukeut, jadi kuring ngan saukur ngadoakeun aranjeunna. Masa budak kuring cukup hésé-kuring hayang pisan kaasih tapi teu ngarasa ti saha-saha, sanajan ti Allah waktu harita. Kuring sok mikir pasti aya alesan di balik sagala kasangsaraan kitu. Aya, teu? Di kelas genep, kuring keur ngobrol jeung babaturan terus ujug-ujug ngomong yen kuring hayang kumaha Islam. Kuring ngarasa isin batin sabab kuring henteu pernah mikir serius pikeun pindah agama, tapi aya nu kaitung. Eta babaturan (anu masih aya hubungan) ngabagikeun sababaraha dasar-dasar ka kuring, jeung kuring mimiti diajar leuwih lila. Kahiji kalina, kuring ngarasa katengtreman anu sabenerna. Kuring sadar yen kuring henteu kaleungitan babaturan atawa kasenangan-kuring kaleungitan Allah. Kuring jadi muslim dina taun anu sarua. Kolot kuring tuluy mindahkeun kuring ka sakola Katolik sanggeus nyaho (maranehna ngira ieu mah fase wae, smh). Taun-taun éta saenyana anu paling goréng-sababaraha guru jeung murid rada rasialis jeung Islamophobic. Tapi kuring coba teu ngajadikeun ieu masalah; kuring ngan saukur budak anu nyobian ngalakonan PR jeung nongton babaturan sababaraha. Allah pernah méré leuwih ti anu urang tiasa nanggung. Ramadhan ieu hésé pikeun kuring sabab kuring keur aya dina hubungan haram nu teu jalan (teu kaget), tur enya, kuring bener-bener jatuh cinta ka aranjeunna. Kuring sok nangis unggal poe, ngarasa kaliru jeung mikir naha kuring kénéh ngarekatkeun diri. Kuring terus-terusan nanya ka sorangan: naha kuring kudu balik ka Allah ayeuna? Lamun manehna mikir kuring ngan balik lamun hésé? Rasa kaliru éta beurat, jeung kuring ngarasa Allah moal pernah ngahampura kuring. Tapi tuluy kuring sadar-Allah téh Al-Ghafur, Nu Maha Ngahampura. Sigana basajan, nya? Yen Allah ngahampura. Tapi kuring kudu bener-bener nampi éta jeung nanya ka sorangan naon anu kuring lakonan. Kuring sadar yen kuring teu butuh cinta ti hal haram. Sagala omongan jeung surat tina hubungan éta? Aranjeunna teu aya nanaon dibandingkeun jeung kaasih Allah. Kuring bener-bener ngagaduhan Quran dina leungeun kuring, pinuh ku kanyamanan jeung jawaban pikeun masalah kuring. Allah pisan-pisan ngahampura tur welas asih-kuring syukur pisan kuring manggihan Islam. Kuring ngarasa ayem ayeuna. Kuring teu yakin naon intina di dieu; kuring ngan perlu ngabagikeun sabab teu boga loba babaturan muslim. Lamun anjeun geus ngalaman hal anu sarupa atawa lamun anjeun ngalalaworakeun deen anjeun, punten ulah dianggap enteng salat anjeun. Ulah dianggap enteng Islam. Sababaraha jalma berjuang pisan ngan saukur pikeun ngomong yén maranéhna muslim. Inget, anjeun teu dijamin isukan.