ADHD jeung disfungsi éksékutif: perjuangan nu teu pernah dibicarakeun

Assalamu alaikum. Abdi hayang bagikeun hiji hal nu geus longgor dina haté abdi lila pisan. Abdi geus néangan kana loba sumber, boh tulisan ilmiah kolot atawa nu anyar, nyobian néangan pituduh kumaha saurang Muslim nu boga ADHD kudu ngatur kawajiban agamana. Tapi jujur, abdi teu acan manggihan nanaon nu mantuan. Abdi kungsi mendakan tesis sorangan ngeunaan rupa-rupa kaayaan kaséhatan méntal jeung fatwa Islam, tapi éta teu nyebut ADHD saméméhna. Anu pangdeukeutna nu kacaritakeun nyaéta autisme. Kurangna kasadaran ieu bener-bener mangaruhan abdi. Kabingungan jeung rasa salah nu karasa alatan éta jadi beungbeurat pisan pikeun kaséhatan méntal jeung kabérésan abdi sacara umum. Ti leutik, abdi sok bajoang jeung solat. Abdi poho, nunda-nunda, tuluy ngarasa remuk ku rasa salah sorangan. Abdi ngan didiagnosa ADHD waktu umur awal dua puluhan, komo harita abdi teu nganggap serius nepi ka ahirna kudu ngalaman batu ginjal di kadua ginjal. Abdi terus-terusan nunda nginum obat, sarta kana waktu éta batu leutik-leutik tumuwuh jadi gumpalan nu gedé nu ayeuna kudu dirawat. Alhamdulillah éta bisa leyur ku ubar, tapi éta jadi wake-up call nu gedé pisan. Saatos éta, ahirna abdi nyambungkeun titik-titikna jeung ningali sabaraha ADHD abdi geus mangaruhan hubungan abdi jeung solat. Henteu lantaran abdi teu paduli, tapi lantaran otak abdi nyieun éta jadi hésé pisan pikeun tetep konsisten. Abdi malah geus nyobian ngahubungi ulama sacara online, nanyakeun nasehat praktis ngeunaan kumaha carana ngajadikeun hal-hal éta leuwih gampang pikeun sorangan. Tapi hanjelu, abdi teu narima bantuan anu sabenerna. Abdi ngarasa jadi beban ka sorangan jeung ka jalma-jalma di sabudeureun abdi. Kadang-kadang abdi malah ngarasa munafiq lantaran teu bisa solat cara nu sakuduna abdi kudu. Abdi ngan perlu ngaluarkeun ieu tina dada abdi.