Paménta anu rendah haté pikeun du'a anjeun
Tolong du'akeun abdi. Hirup karasa rada leuwih hampang mun abdi nyaho aya nu ngadoa. Abdi keur ngalangkungan seueur pisan hal ayeuna. Jalmi-jalmi nyebat abdi gering, lelembut, lemah, sareng sebutan nyeri lianna. Nu aya di sabudeureun abdi kacida ngahakiman. Malah mun abdi keur leumpang wé, abdi ngadéngé batur moyok atawa napelkeun labél ka abdi. Jujur, abdi heran kamana rasa empati atawa haté téh. Ngan saeutik anu némbongkeun saeutik perhatian, meureun ku omongan positip leutik atawa kasaean, tapi éta mah langka pikeun abdi. Abdi méh teu pernah ngarasakeun kanyaah tulus atawa kasaean anu konsistén ti nu deukeut, sanajan abdi anu sok ngusahakeun pisan pikeun jalma-jalma nu hirup bareng jeung abdi. Abdi nyaho naon nu nyieun maranéhna bagja jeung abdi daék ngalakukeunana, tapi abdi teu boga sarana atawa duit pikeun ngabantu maranéhna ngahontal impianana. Sahenteuna abdi tiasa nyarios ka maranéhna ngeunaan éta pikeun ngagedékeun sumangetna. Abdi ngarasa sedih pisan. Mun batur nitah abdi sing bagja wé, karasana siga maranéhna hayang abdi imut jeung pura-pura. Abdi parantos ngalaman abus fisik, émosional, jeung séksual, jeung sigana abdi disangka kudu ngaleungitkeun éta sagemblengna. Di imah, abdi teu bisa nelepon saha waé pikeun menta tulung tanpa disebat oray atawa pengadu, jeung jalma anu nyiksa abdi teu némbongkeun kaduhung-maranéhna ngan maju jeung pura-pura sagalana alus. Abdi ngarasa kateken, teu bisa ngaréspon ka ieu jalma anu aya dina kahirupan abdi, nyieun abdi ngarasa goréng pisan bari abdi geus usaha panghadéna. Abdi tiasa jadi people-pleaser, jeung sigana abdi dimangpaatkeun atawa diala kauntunganana, tapi abdi nyoba ngajaga batur tina kasedihan. Abdi teu hayang saha waé ngarasa sedih. Abdi saéstuna boga niat alus pikeun jalma, tapi abdi diuji ku batur anu nyieun abdi ngarasa kasedihan anu matak pibekaeun. Nyerina karasa beurat teuing. Abdi teu bisa kabur, ninggalkeun, atawa megatkeun hubungan sabab éta anggota kulawargi jeung dulur. Abdi capé jeung kajebak di imah, teu boga aksés ka saha waé anu tiasa ngabantuan, siga térapis. Abdi tuluy-tuluy nanya ka kolot, tapi sanajan indung satuju, manéhna ngomong bakal aya, tapi abdi antosan lila jeung sok aya panundaan. Abdi ngan hayang tempat fisik anu bisa meunangkeun pangrojong. Néangan pitulung online teu karasa ngebantu sabab sakali, waktu abdi nyoba, abdi ngarasa lega pisan, tapi lanceuk abdi ningali abdi jeung tuluy ngadesek abdi ku pananya nu sarua: "Naha manéh ngobrol jeung batur?" Abdi nyoba nyingkahan ngajawab sangkan suasana haté abdi teu turun, tapi tungtungna abdi bolédéng. Karasana manéhna teu resep mun abdi ngarasa kitu. Kulawargi abdi tiasa ngendalikeun, jeung abdi teu bisa nepi ka bantuan sacara fisik. Tolong du'akeun yén Alloh ngirim jiwa anu bageur jeung paham anu bakal aya pikeun abdi jeung ngabantuan abdi. Abdi ngadu'a sangkan Alloh mantuan anjeun jeung ngajaga anjeun tina pangalaman nyeri nu geus kaalaman ku abdi. Mugi Alloh maparin kamudahan ka anjeun sareng ngaleungitkeun kahariwang anjeun, ameen.