Marka hadallada hooyadu ay ka dheer yihiin wax kasta oo kale

Salaan dhamaantiin. Aad baan u dhibtoonayaa, waxaan u baahanahay inaan soo saaro tan oo laga yaabee inaan talo helo. Hooyaday waxay i dhaleecaynaysay tan iyo inta aan xasuusto-tan iyo markii aan yaraa. Waxaad mooddaa inaan ahay boodhka dareenkeeda oo aanay jirin wax aan sameeyo oo igu filan. Markii aan kuray ahay, waxaan isku dayay inaan saaxiibbaday kala hadlo, laakiin way i rumaysan waayeen sababtoo ah had iyo goor dadka hortooda si macaan ayay u dhaqantaa. Waxaan xasuustaa mar ina-adeerkay oo ay isku qabsadeen, anna waxaan isku dayay inaan hooyaday ka caawiyo inay iska celiso. Way iga mahadsan tahay markaas, laakiin markii dambe way igu soo jeesatay oo waxay tidhi waan isku dirayaa. Marna kuma guulaysan karo iyada. Had iyo jeer waxay naqdisaa shaqada guriga. Xataa hadda oo aan qaangaaray, haddii aan wax nadiifiyo, way dib u samaysaa oo waxay caddaynaysaa 'heerarkaagii hoose.' Sanadkii hore markay safar ka soo noqotay, isla markiiba waxay bilawday inay maro-qoyso, inkasta oo ay daallan tahay, si ay ii muujiso. Aabbahay iyo walaashay waxay u sheegeen inay nasato, laakiin ma aysan dhegaysan. Markii aan yaraa, waxay odhan jirtay hadallo xunxun oo ku saabsan jidhkayga, iyadoo leh qaab ma lihi. Taas ayaa igu kaliftay inaan culeyska kor u qaado waxaanan ku dhamaaday cillad cunista iyo arrimo ku saabsan sawirka jidhka oo ilaa hadda i saamaynaya. Waxay si fudud iigu odhan jirtay waxaan u eegahay jiir qoyan haddii timahaygu qoyan yihiin, ama waxay iigu yeedhi jirtay qashin-haye haddaan isoo qurxin. Laakiin markaan bilawday inaan badiyo qurxinta oo aan ka fikiray qalliinka sanka, waxay tidhi marna kuma qanacsanaan doonto sidaan u eegahay. Waxay ii sheegtaa inaan quruxsanahay, laakiin haddana isla markaas waxay baabi'isaa kalsoonidayda. Dugsiga ayaa laygaga dhibaatayay qaabka aan u eegahay, wayna ogtahay, laakiin wali way sii waddaa. Mar baan kala horyimid dhammaan waxyaalihii xanuunka badnaa ee ay tidhi-sida inay tidhi marnaba waxba ma noqon doonto ama inaan xiriirrada sii hayn karin. Way dafiray wax walba oo waxay iga dhigtay beenaale. Qoyskayga oo dhan ayaa markaas igu soo jeestay. Waxaan uga sheekaystay dhibaatooyinkayga, sida cagajuglaynta iyo guuldarrooyinka guurka, iyaduna waxay wax walba igu adeegsataa marka aan is qabanno. Xataa macallimiintaydu way igu cagajuglayn jireen dugsiga, waxaana la moodaa in qof walba uu i dulmaro. Jeerar badan ayaan isku dayay inaan cafiyo, laakiin had iyo goor waxay ku noqotaa dhaqankeedii hore. Maanta oo kale, waxaan ka caawiyay inay laabto maro-miis, waxayna tidhi, 'Waxba ma yaqaanid, ugu yaraan wax ku fiicnaado.' Noloshayda oo dhan waxaan la tacaalayay walaac iyo niyad-jab, wayna ogtahay inta hadalladu ii saameeyaan, haddana waxay u adeegsataa sidii hub. Sanadkii hore, waxaan ku jiray xaalad adag ka dib markii xiriir dhamaaday, hooyadayna waxay ka dhigtay waxwalba iyada. Markii aabbahay weydiistay inay ii qalbi-qaboojiso, waxay la soo boodday oohin iyadoo leh, 'Sidee baad u malaynaysaa inaan dareemayo? Waxaad i gelinaysaa qabri hor leh!' Markaasuu aabbahay iyada qalbi qaboojiyey. Waa nin cibaado badan, mana doonayo inaan ka xumeeyo, sidaas darteed waan iska aamusaa waxa ay igu samayso. Maalin, walaashay waxay hooyaday u sheegtay in nin magaalada igu soo dhowaaday. Markii aan guriga yimid, hooyaday waxay tidhi waxaan u labbistay sida dhillo-laakiin waxaan watay jaakad baag ah iyo qurxin yar. Mar kale, markii aan baranayay nin guur ahaan oo aan iyada u sheegay, markii dambe waxay igu yeedhay wax foolxun markii aysan arrintu suurtagelin, inkasta oo ay ogtahay inaan ilaashaday dhawrsanaantayda. Aad bay u xanuun badan tahay. Mar baan u keenay donut si naxariis leh, waxayna ku burburtay boorsadayda. Way igu canaanatay. Markaasaan u sameeyay kafee, waxayna tidhi waa inaan ugu yaraan sida loo sameeyo si fiican u barto. Maalintaas aad baan u ooyay sababtoo ah waxay igu dhufatay: xataa naxariistayda waa la igu soo celiyaa. Waxaan horey uga murugaysanahay qof aan guur ahaan ula hadlay kaasoo igu dhaqmay si xun ka dibna si fudud u baaba'ay. Intaasoo dhan waxaa sii dheer qalafsanaanta maalinlaha ah ee hooyaday. Haddana had iyo goor waxay tidhaahdaa waxay ii duceysaa guusha iyo caafimaadka. Aad bay u jahwareer badnaan tahay. Eeddaday oo dhanka aabbahay ah ayaa mararka qaar hooyaday ceebayn dadka hortooda, waxaanan moodi jiray inay tahay abaal-marinteeda-ayeyday ayaa iyaduna sidaas u gashay. Laakiin hooyaday marna uma aragto isbarbardhigga; waxay ka cabanaysaa qoyska aabbahay. Waxaan ku dhowaaday inaan ku farxo markay iyaduna la kulantay dhaqankeedii, inkasta oo taasi u egtahay wax foolxun. Waxaan ka soo jeedaa asal Koonfur Aasiya oo adag, sidaas darteed ma guuri karo ilaa aan guursado. Waxaan dareemayaa inaan gurigan ku xannibanahay. Xataa waxay saaxiib la noqotay gabadh dugsiga sare igu cagajuglayn jirtay oo waxay ii sheegtaa inaan iska ilaabo. Toddobaadkii hore, waxaan vacuum-gaabinayay, waxayna dhinacayga si xoog leh igu dhufatay-aad buu u xanuunay sababtoo ah goobtaas hore ayaan u sameeyay cirbadaha yaryar. Wayba dan ka lahayn, oo waxay ku qaylisay inaan carqaladeeyay kulkii aabbahay, markii dambena way igu qososhay markii aan u sheegay in xanuun hayo. Waxaan u baahanahay talo ku saabsan sida aan ula tacaalo. Maalin walba waxay la mid tahay maalintii ugu xumeyd noloshayda, hooyadayna way sii adkeysaa. Walaashay yar waxay aragtaa sida ay ula dhaqmeyso si xun, laakiin marna ima difaacdo. Waxaan dareemayaa kelinimo. Waxay ula dhaqantaa walaalahay kale si fiican, gaar ahaan walaalkay oo qaba sokorowga. Xataa waxaan xasuustaa inay igu qososhay markii aan shaqo lumiyey mar. Aad ayaan uga daalay inaan dareemo burbur. Ma jiraa qof la soo deristay wax sidan oo kale ah? Maxaan sameeyaa si aan u ilaaliyo qalbigayga oo aan weliba u noqdo daacad? JazakAllah khair.