Dhibaatada ka soo wajahda cadhoodka hooyaday oo ku saabsan aabbahay

Salaan qof walba… Markii aan yaraa, waxaan ahaa qof ku xidhan aabbahay. Seddex waalan ayaan nahay, labada kale waxay had iyo jeer ugu dhowaayeen hooyaday. Markii aan gaaday 13 sano jirka, aabbahay baa naga tagey, muddo sanado ah waxaan dhammanteen dareemey cadho xoogan. Aniga oo keligay, afartan sano oo dhan uma aan la hadlin. Intaas oo dhami muddada, hooyaday aad ayey ugu dadaashay inay siiso labadayda walaal oo weyn iyo aniga nolosho qofaysan. Waxay xaqiijsatey inaanan weligaa daalano, inaan xidhno, inaan wax bartanno, oo inaan ku qabanayno kalsoonida. Wax kasta waxay u qabatay xoogaan aan weli garan karin. Weligaa ma illoobi doono. Hooyaday waxaan ka jeclahay qalbigayga dushiisa, waxna ma illoobi karo dhammaan waxa uu uga gudbay. Markii aan weynaaday, aakhir aabbahay baan ka cafiyey. Waa qof gabowday hadda, caafimaadkiisuna ma fiicneyn, oo dhab ahaan, Ilaah hortiisa, ma hayn karo cadho waari la’aan. Waxaan weli tirtirin waxa uu samayn, laakiin waxaan go’aansadey inaan joojiyo taasi oo aan sii wado. Hooyaday, haddana, ma aqbali jirtey inaan ka cafiyo. Ma ogola inaan booqdo meesha uu joogo, waxay neceb tahay xitaa og inaan waqtigay ugu qeybiyey. Waxa igu dilaya aad u badan inaan dareemo inay cadheedu khasabtan tahay aniga gaar ahaan. Wiilashayda walaalaha kale weligood uma haynin eedaymo noocaa ah. Mararka qaarkood waxaan u malayn karaa inay u fududahay inay ku afduubto gabarheedii inay wiilashceeda, ama laga yaabee inay xusuusato sida aan ugu dhowaayay markii aan yaraa oo ay igu dilayso inaan ka dayaciday. Sanado badan ayey dhammaadeen, hooyaday weli waa hayso cadhadaa. Waxaan isku dayaa si aan ugu fiican inaanan taabanay dhaawacaas. Inta badan ma xuso aabbahay, ma keenin magaciisa, waxna ka fogaan mawduuca oo dhan. Isniintii la soo dhaafay, waan yeelay hadal wanaagsan markii hooyaday guriga timaadey. Hadalku ku dhawaad toban daqiiqo ayuu socday, laakiin sida dhacday kaasi wuxuu ku filnaaday in guriga uu ku kaco kacdoon. Waxay igu eedaynaysay inaan la hadlayo sida aan wax dhib ah dhamaan. Waxay ii xasuusisay wax kasta oo ay nagu sameysey oo ay yiri aniga oo la hadlaya aabbahay mar kale waxay dareemeysey inay tahay khasab ugu weyn ee ay soo wajahdo carruurteeda. Waxaan isku dayey inaan sharaxo inaanan hayn karin cadho waari la’aan, xitaa haddii aan weli xusuusto khaladaadiisa. Ilaah waa naxariis badan, marka yaa ah aniga inaan diido naxariis aabbahayga? Maxaan sameyn karaa hadda marka laga reebo aqbalida waxa dhacay oo isku dayashada inaan sii wado? Wali waa aabbahay, oo sharafinta waalidka waa mas’uuliyad weyn oo Islaamka ah. Inkasta oo hooyaday dhab ahaan ay tahay qof diinta ugu shaqaynaya oo ku dadaasha xaqiiqsan, ma aqbashay waxa aan sheegay. Xitaa waxay igu ceyrey inaan weli ugu yeero ninkaas “aabbahay.” Waxay aad u xanaaqeysay, hadda maalmaha ka dib, weli way igu cadhooday. Halkan waan lumay. Waxaan dareemayaa dambi inaan u geeyey dareenkan oo aan ka dhigey inay u maleyso ilmaheedii ka khayaan. Laakiin isla mar ahaantaas, ma diidi karo aabbahay. Dooni maayo in la iga qasbo inaan dooran intooda dhexe. Waxaan fahmayaa murugada hooyaday iyo wax kasta oo ay ku dhex martay. Waxaan ogahay dhaqaale badan oo ay uga gudbay, waxaanan ahaan doonaa waari la’aan. Laakiin waxaan sidoo kale rajaynayaa inaan helo meel aan ku maro jidkayga aabbahay, inaan ka cafiyo oo inaan xiriir u yeesho maanta aan la dareemin inaan dhib u geeyo hooyaday. Ma doonayo inaan hoos u dhigo waxa uu samayn, ma doonayo inaan dhigo sidii aan marnaba dhicin. Waxaan doonayaa inaan sii wado aan la joogin doorashadan loo qasbay. Sidee baan u wanaajin karaa xiriirka hooyaday? Sidee baan u caawin karaa inay arko in ka cafida aan ahayn illaawad khaladaadiisa ama inaan ka jeclahay illaa? Haddii qof ay leedahay talooyin, gaar ahaan nuqtidii Islaamka ah, waxaan aad ugu mahad celin doonaa. Waad ku mahadsan tihiin akhristeenna, qof walba…