د خپلې مور له چلنده ستړی شوی یم

السلام علیکم. زه واقعاً اړ یم چې دا له زړه وباسم، نو کله چې وخت ولرئ په غور سره یې ولولئ. زه له خپلې مور سره ډېر سخت وضعیت کې یم. موږ دواړو ډېر څه تېر کړي، خو د هغې تجربه خامخا ډېره دردونکې وه. شاوخوا لس کاله مخکې په مراکش کې، زه د لایل سنډروم په ناروغۍ اخته شوم، او دا زموږ دواړو لپاره د څو میاشتو لپاره یو خوب و. له روغتون څخه تر وتلو وروسته، موږ د پیسو له جدي ستونزو او زما د مور او پلار ترمنځ د څلورو کالو لپاره له ډېرې ترینګلتیا سره مخ شوو. وروسته، زما پلار د کار لپاره هسپانیې ته لاړ، او موږ د هغه د لیږل شویو لږو پیسو پر مټ پاتې شوو تر دې چې درې کاله وروسته په قانوني ډول له هغه سره یوځای شوو. زما مور غوښتل چې زه دلته راوړي، په تېره د ښه طبي پاملرنې لپاره، خو وروسته معلومه شوه چې ډېر امکانات نه شته. هغې بهرنی ژوند ډېر ایډیالیزه کړی و-خوشاله، شتمن، د ښې روغتیايي پاملرنې سره-خو زما ورور او زه په خپل نوي ښوونځي کې له ټولنیز انزوا سره مخ شوو ځکه چې موږ ژبه نه شوای زده کولی او یا په اسانۍ سره ځان برابرولای شو. تر یو نیم کال وروسته، هغې پرېکړه وکړه چې موږ باید بل ښار ته لاړ شو چېرې چې زما نیا او یو څو خپلوان اوسېدل، په دې هیله چې هلته زموږ قسمت ښه وي او د کورنۍ ملاتړ ترلاسه کړو (که څه هم هغه تل ماته دا یادوي چې زه د ټولو ستونزو لامل یم). حالت ډېر ښه نه شو؛ د هغې کورنۍ د یوه کال په اوږدو کې ولاړه، او زما پلار زموږ سره له یوځای کېدو انکار وکړ ځکه چې فکر یې کاوه هلته به کار ونه مومي-اوس دوی طلاق شوي دي. نو موږ دلته شپږ اوږد کاله بند پاتې یو، له دوامداره مالي ستونزو، د اوسېدو اسنادو، کرایې مسایلو، کاري تبعیض، او نورو ډېرو شیانو سره لاس او ګرېوان یو. اوس زما مور خپلې زغم پای ته رسېدلې-هغه پر موږ چیغې وهي او کله کله بې دلیله مو وهي. هغه وړې وړې خبرې ډېرې غټوي او په اسانۍ سره غوسه کېږي. هغه په موږ ویاړي چې خواړه او سرپناه راکوي، خو ماته د جم تګ ته اجازه نه راکوي ځکه وايي چې زه د الله تعالی تخلیق بدلوم، حتی که زه د بدن جوړونکي ته نږدې هم نه یم او سخت پرمختګ مې نه دی کړی. زه یوازې سهار جم ته تللی شم، هیڅکله ماسپښین یا ماښام نه. د هغې په یوه غصه ناکه حالت کې، هغې زما اضافي تدریس بند کړ. هغه سخت حسد کوي که واوري چې د هغې پېژندل شوې کوم کس طب زده کوي یا یو مسؤلیت لرونکی کار ترلاسه کړی، حتی که دا یوازې د پسونو څرول وي-لکه زما د تره زوی چې زموږ د مراکش په کلي کې دی. کله چې خفه وي، هغه تل زما په مخ کې د هغه ستاینه کوي. هغه پر ما هغه تورونه لګوي چې ما هیڅکله نه دي کړي او هغه خبرې اوري چې ما هیڅکله نه دي ویلي. تر دې وروستي وخته، د هغې وروستۍ چل دا و چې زموږ تلیفونونه به یې اخیستل، موږ به یې نه یوازې له ټولنیزو رسنیو (چې ښايي په پټه یوه نعمت وي) بلکې د ټولګي له ګروپونو او د ملګرو سره له سیرونو هم بېلول. زما کوچنی ورور لا هم په اسانۍ سره د نړۍ له هغو شیانو لکه پیسو او مادي توکو له لالچ سره مخ کېږي، او څرنګه چې زموږ ژوند ګډوډ ویني، ځینې وختونه خپل قابو له لاسه ورکوي او چیغې پیلوي. په دې وروستیو کې، زما مور هم پر شیانو وهل پیل کړي، د وړو وړو اختلافونو پر سر شیان ماتوي او غورځوي، او حتی په فرش لوېږي او داسې عمل کوي لکه چې بشپړ لېونۍ وي. هغه تل زما پر ویښتانو نیوکه کوي حتی که هغه ډېر لنډ او پاک وي، هیڅ جذاب نه وي. ما یوه سکالرشپ ترلاسه کړ او نږدې نیمایي برخه-۱۲۰۰ یورو-مې هغې ته ورکړه، خو هغه لا هم داسې اشارې کوي لکه "کله کله خانه ته یو څه راوړه،" حتی که زه اکثره شیان پېرم. هغه پر ما چیغې وهي چې زما پر تلیفون ډېر اپلیکېشنونه دي. زما ورور او زه هیڅکله له چا سره قوي ملګرتیا نه شو جوړولای ځکه چې هغه له دې نه اندېښمن کېږي. کله چې موږ ذکر کوو چې یو ملګري د ماسپښین لپاره څه وړاندیز کړی (او موږ اکثره هغې ته وایو، که څه هم ځینې وختونه هغه پخپله زموږ تلیفونونه ګوري، او ادعا کوي چې هغه زموږ مور او ترټولو ښه ملګرې ده نو موږ باید هر څه شریک کړو)، هغه به داسې شیان ووايي لکه "هر څه چې هغه درته وايي مه کوه" یا "وینې؟ د هغې پلانونه بدل شول ځکه چې مور یې ورته وویل." نور څه ووایم؟ زه نور نه پوهېږم. که زه مال ته تلل غواړم، هغه باید راسره راشي. که زه انیمي وګورم، هغه وايي چې دا ماشومانه ده. هغه غوسه کېږي حتی که زه د هغې له خوښې سره په توپیر لوښي ومینځم. او په خپله کوټه کې کېناستم چې یو څه وګورم یا خپل تلیفون وکاروم؟ هېر یې کړه-ته په خپله کوټه کې اجازه نه لرې تر څو چې زده کړه نه کوې؛ ته باید د ناستې په خونه کې اوسې. په اصل کې، زه داسې احساسوم چې زه صفر ازادي لرم، حتی د ډېرو وړو شخصي شیانو په اړه. ځینې ورځې ارامې وي، خو زر یا ناوخته حالت بېرته هماغه تشریح شوي څه ته ګرځي، او دا تل له یو وړ شي پیلېږي لکه "ما غلط ډوډۍ وپېرله،" "ایا زه واقعاً اړ یم چې په دې ګرمۍ کې د اوړو لپاره بهر ووځم؟" یا "یو ملګری راځي،" یا "ما مخکې بهر ډوډۍ وخوړه،" یا د جم وروسته له یو ملګري سره کافي ته تګ پرته له دې چې هغې ته یې ووایم. زه نه غواړم چې له خپلې مور سره نافرماني وکړم یا داسې څه وکړم چې ما له اسلامه لرې کړي، نو مهرباني وکړئ ما ته نصیحت وکړئ، که اړتیا وي ماته ملامت وکړئ-په تېره که تاسو کولی شئ د اسلامي له نظره ماهرانه مشوره راکړئ.