زمانیکه درد خیلی سنگین میشود – اسلام چه چیزی میگوید؟
السلام علیکم، من در این لحظه در جایگاه واقعاً تاریکی هستم، با افسردگی جدی دستوپنجه نرم میکنم و افکاری برای پایان دادن به زندگیم دارم. همیشه احساس میکنم فقط یک بار سنگین هستم، انگاری باید با مفید بودن محبت را کسب کنم. قبول کردن قدرم خیلی سخت است، و ترسناکترین چیز ایده عمر طولانی به دام افتاده در این زجر و عذاب است. از همه طرف با آزمایشهایی مواجه شدهام – خانواده، ذهنم، بدنم. مشکلات جدی پوستی دارم که روحیهام را کاملاً میکشد. مردم میگویند "شکرگزار باش، به آنچه دیگران میگذرانند فکر کن"، اما این درد من را پاک نمیکند. و وقتی میگویند "فقط بیشتر نماز بخوان"، مثل ضربه میزند، چون من همین حالا هم تا میتوانم به ایمانم چنگ زدهام. داستان پیامبران را میدانم، و نمازم را هم رها نکردهام، ولی گاهی ناامیدی آنقدر خردکننده است که مغزم کاملاً خاموش میشود و احساسات بر من غلبه میکند. شب و روز، حتی در حالت نیمههوشی، افکار دار آویختن خود به سرم میآید. وضعیت خانوادگیام آنقدر سنگین است که فقط شنیدن نامها یا صداهایشان میتواند باعث حمله وحشت و آن افکار تاریک شود. دعا را همیشه میخوانم، اما خودم را مییابم که دارم فکر میکنم اصلاً دعاهایم به جایی میرود یا نه. فقط آرزو دارم الله سبحانهوتعالی رحمتش را به سمت من بفرستد، چون خیلی خسته شدهام. هر روز، نیروی بیشتری برای مبارزه از دست میدهم. گاهی مخفیانه آرزوی عمر کوتاه دارم، چون خیلی از سالها و سالهای این درد میترسم. اینها را نه از آن جهت میگویم که ایمانم را رها کردهام. فقط دارم به روشهایی دستوپنجه نرم میکنم که کلمات نمیتوانند توصیف کنند. اسلام در مورد شخصی که به این مرحله از ناامیدی میرسد، چه نگاهی دارد؟ روان درمانی را امتحان کردهام، در حال حاضر رقیه میگیرم، و هر وقت آن احساسات هجوم میآورند، برای حمایت خودم را میرسانم، اما به مرور زمان کمک کمتری میکند.
این خیلی بر من نشست. وقتی میگویند "بیشتر نماز بخوان" برایت مثل یک سیلی میماند، چون تو همین حالا دینداریات را با چنگ و دندان نگه داشتهای. آن افکار تاریک تقصیر تو نیست، خواهر جان. این یک بیماری است، نه ضعف ایمان. لطفاً یک شماره کمک را در موبایلت ذخیره کن. ما تو را در امت نیاز داریم.