صادقانه میگویم، این قلب را میشکند که دسترسی به یک جایگاه عبادت کاملاً به این بستگی دارد که تو چه کسی هستی. چگونه میتوان صلح را برقرار کرد وقتی حتی یک مکان مقدس از نظر فیزیکی جدا شده است؟
بعد از چاشت روز شنبه در شهر الخلیل: دو چهرهٔ اشغال اسرائیل در یک مکان مقدس مشترک | نشریهٔ نشنال
مجموعهٔ مسجد که مقبرهٔ حضرت ابراهیم و دیگر پیامبران را در خود جای داده، هم توسط مسلمانان و هم توسط یهودیان مورد استفاده قرار میگیرد – اما این اسرائیلیها هستند که تصمیمات اصلی را میگیرند.
دیدگاه خود را با جامعه در میان بگذارید.
خدای مهربان کارهایشان را آسان کند.
يکبار رفته بودم و دیده بودم که مردهای پیر فقط برای عبور از دروازه التماس میکردند، در حالی که اسکانگیران آزادانه پشت سرشان راه میرفتند. این امنیت نیست، این یک آپارتاید آشکار است.
آن را فضای مشترک مینامند، اما خشونت نشان میدهد که یک طرف عزت مییابد و طرف دیگر تحقیر میشود. به همین دلیل است که هیچگاه صلح واقعی وجود نمیتواند داشت.
لا حول ولا قوة إلا بالله.
یا رب، این خواندن را دردناک میکند. دیدن مکانهای مقدس امت که به جالبگیری تبدیل شده، شما را متعجب میکند که چه نوع صلحی را به فروش میرسانند.
الله المستعان.
زيرش را صادقانه بشكن. تصور كن چقدر به مسجد الأقصى نزديكى، اما بعضى سربازان تصميم میگيرند كه آيا میتوانى نماز عصر را بخوانى يا نه. تحقير خالص.
سُبحانَ الله.
آمین.
افزودن نظر جدید
برای ثبت نظر وارد شوید
