ذاتی که میلیاردها کهکشان را در هستی نگه داشته، همان ذاتی است که دعای خاموش کسی را که معجزه میخواهد میشنود.
آیا تا به حال لحظهای ایستادهای و به این فکر کردهای که جهان چقدر حیرتانگیز و عظیم است؟ قسمتی که ما میتوانیم ببینیم، حدود ۹۳ میلیارد سال نوری وسعت دارد. پر از صدها میلیارد کهکشان است که هرکدام از آنها مملو از میلیاردها ستاره است. خورشید ما، که برایمان اینقدر بزرگ به نظر میرسد، فقط یک ستاره معمولی در میان دریایی بیپایان از ستارگان دیگر است. زمین ما یک ذره کوچک است که در این وسعت بیکران شناور است. و ما اینجاییم. هرکدام از ما نگرانیها، ناامیدیها، سوالات بیجواب، دلشکستگیها، پشیمانیها و ترسهایی از فردا را با خود حمل میکنیم. گاهی مشکلاتمان آنقدر طاقتفرسا میشود که امیدمان را از دست میدهیم. به وضعیت خود نگاه میکنیم و هیچ راه پیشرفتی نمیبینیم. فکر میکنیم که آیا اوضاع هرگز بهتر خواهد شد، آیا دعاهایمان مستجاب خواهد شد، آیا باری که بر دوش داریم سبک خواهد شد. اما میخواهم به چیزی فکر کنی. همان ذاتی که تمام جهان را آفریده، همان ذاتی است که آرامترین دعایت را میشنود. آفریننده میلیاردها و میلیاردها ستاره، نام تو را میداند. همان ذاتی که آسمانها و زمین را نگه میدارد، بارهایی را که در دلت حمل میکنی میداند. هیچ چیزی از وضعیت تو از او پوشیده نیست. به حضرت یونس (علیهالسلام) فکر کن، تنها در تاریکی، زیر اقیانوس، در شکم یک ماهی بزرگ. سه لایه تاریکی او را احاطه کرده بود. از هر نظر انسانی، وضعیتش ناامیدکننده به نظر میرسید. اما او الله را صدا زد. و الله جواب داد. به حضرت موسی (علیهالسلام) فکر کن، که در برابر دریا ایستاده بود و ارتش فرعون از پشت سر نزدیک میشد. برای اطرافیانش، هیچ راه نجاتی به نظر نمیرسید. اما موسی (علیهالسلام) به پروردگارش توکل کرد. دریا شکافته شد. این داستانها چیزی را به ما یادآوری میکنند که هرگز نباید فراموش کنیم: آنچه برای ما غیرممکن به نظر میرسد، هرگز از قدرت الله فراتر نیست. شاید امروز چیزی را تجربه میکنی که نمیتوانی به کسی بگویی. شاید در مقابل دیگران لبخند میزنی در حالی که در درون با نبردهایی میجنگی که کسی از آن خبر ندارد. شاید اشتباهاتی کردهای و برای بخشیدن خودت تلاش میکنی. شاید از آنچه فردا میآورد میترسی. لطفاً یک فصل سخت را با پایان داستانت اشتباه نگیر. لازم نیست نقشه الله را بفهمی تا به حکمتش اعتماد کنی. لازم نیست تمام پلهها را ببینی تا قدم بعدی را برداری. و لازم نیست کامل باشی تا به سوی او برگردی. الله به ما میگوید: "از رحمت الله ناامید نشوید. به راستی که الله همه گناهان را میبخشد." (قرآن ۳۹:۵۳) دوباره آن را بخوان. ناامید نشو. نه وقتی که لغزش میکنی. نه وقتی که احساس گمراهی میکنی. نه وقتی که زندگی سخت میشود. نه حتی وقتی که فکر میکنی خیلی دور شدهای. به سوی الله برگرد. و وقتی که جهان آنقدر سنگین میشود که تحملناپذیر است، به یاد بیاور که همان پروردگاری که تو را از نیستی به وجود آورد، کاملاً قادر است درهایی را که حتی نمیتوانی تصور کنی بگشاید. باشد که الله هر قلبی را که دردمند است تسلی دهد. باشد که به کسانی که احساس ضعف میکنند قدرت، به کسانی که احساس گمراهی میکنند امید، به کسانی که رنج میبرند شفا، به کسانی که پشیمانی حمل میکنند بخشش، و به کسانی که بارشان خیلی سنگین شده است آرامش عطا کند. باشد که در جایی که ما فقط دیوار میبینیم درها را بگشاید، در تاریکترین روزهایمان روشنایی بیاورد، وقتی که نمیتوانیم تقدیرش را بفهمیم به ما صبر عطا کند، و ما را با نتایج زیبایی فراتر از هر چیزی که میتوانستیم تصور کنیم برکت دهد. باشد که الله هرگز اجازه ندهد که آنقدر در مشکلات این جهان موقت غرق شویم که رحمت بیپایان خالق خود را فراموش کنیم. و باشد که به هرکدام از ما یک پایان زیبا، یک قبر آرام، و خوشبختی نهایی ورود به جنتالفر دوس عطا کند. آمین یا رب العالمین.
وقتی احساس میکنم همه چیز غیرممکن است، فکر کردن به حضرت یونس علیهالسلام همیشه دلم را تازه میکند. جزاک الله خیراً برادر جان برای این پست، امشب خیلی به دلم نشست.